مستند I Am Ali 2014

در این بیوپیکِ همه‌جانبه بخش‌هایی هست که واقعاً سعی می‌کنند جنبه‌هایی از این مشهورترین چهره را نشان دهند که شاید قبلاً ندیده‌ایم: نوارهایی که با فرزندانش ضبط کرده و مصاحبه‌هایی با حلقهٔ نزدیکانش. و قابل درک است که در نهایت تماشاگر احساس کند این تولید به‌گونه‌ای شبیه کار روابط‌عمومیِ «محمد علی» است. در بدترین حالت، فیلم صرفاً مجالی دیگر برای تکرار این است که او...

در این بیوپیکِ همه‌جانبه بخش‌هایی هست که واقعاً سعی می‌کنند جنبه‌هایی از این مشهورترین چهره را نشان دهند که شاید قبلاً ندیده‌ایم: نوارهایی که با فرزندانش ضبط کرده و مصاحبه‌هایی با حلقهٔ نزدیکانش. و قابل درک است که در نهایت تماشاگر احساس کند این تولید به‌گونه‌ای شبیه کار روابط‌عمومیِ «محمد علی» است. در بدترین حالت، فیلم صرفاً مجالی دیگر برای تکرار این است که او بزرگ‌ترین بوکسور، مشهورترین چهره، بهترین پدر دنیا، دوست و فعال اجتماعی بوده است. بزرگ‌ترین بوکسور و مشهورترین شخص، شاید؛ بقیه چندان نه. آنچه در تضاد آشکار با حدود یک ساعت و چهل و پنج دقیقه تحسین‌ها و کارهای خوب برایم برجسته شد، همان دقایق اندکی بود که او بابت خطاب قرار دادن جو فریزر با القابی همچون «گوریل» یا «آنکل تام» پوزش می‌خواست و ابراز پشیمانی می‌کرد. این همان فریزری بود که در ابتدای کار به علی کمک مالی کرد و در بازپس‌گیری مجوز بوکسش همراه او بود. بله، اینکه او بعدها معذرت‌خواهی کرد خوب است، اما برای بیشترِ ما روشن بود که اصلاً نباید چنین حرف‌هایی زده می‌شد، صرفاً برای ایجاد هیجان در یک مبارزه یا نفوذ در ذهن رقیب. نگفتن این حرف‌ها دربارهٔ یک دوست و همکار باید به همان اندازه طبیعی می‌بود که مثلاً یک بوکسور بزرگ یک ضربهٔ ساده و سریع با دست چپ بزند.