فیلم The Straight Story 1999

می‌خواهم از مهربانی شما نسبت به یک غریبه تشکر کنم. فیلمی بسیار دلپذیر. دیوید لینچ که به آثار غیرمستقیم و پیچیده‌اش معروف است، این‌بار در فرمتی شگفت‌انگیزاً ملایم ظاهر شده است. ریچارد فارنسورث در نقش آلوین استریت فوق‌العاده است؛ پیرمردی از کار افتاده که با چمن‌زنش عازم سرتاسر آمریکا می‌شود تا برادر از هم‌پاشیده‌اش را ملاقات کند. او گواهینامه ندارد، بنابراین چمن‌زن تنها وسیله‌ی ممکن است. لینچ...

می‌خواهم از مهربانی شما نسبت به یک غریبه تشکر کنم. فیلمی بسیار دلپذیر. دیوید لینچ که به آثار غیرمستقیم و پیچیده‌اش معروف است، این‌بار در فرمتی شگفت‌انگیزاً ملایم ظاهر شده است. ریچارد فارنسورث در نقش آلوین استریت فوق‌العاده است؛ پیرمردی از کار افتاده که با چمن‌زنش عازم سرتاسر آمریکا می‌شود تا برادر از هم‌پاشیده‌اش را ملاقات کند. او گواهینامه ندارد، بنابراین چمن‌زن تنها وسیله‌ی ممکن است. لینچ و نویسندگان، جان راچ و مری سویینی، نگاهی کنایه‌آمیز و هوشمندانه به فرهنگ آمریکایی ارائه کرده‌اند. سفر آلوین او را با تعدادی شخصیت عجیب و آدم‌های سردرگم روبه‌رو می‌کند و از این مسیر آلوین به‌مثابه‌ کانالی برای دیدن گستره‌ای از زندگی‌ای که تاکنون داشته‌ایم یا خواهیم داشت، جلوه‌گر می‌شود. فیلم با پایانی همراه است که هرکس دارای روحی هوشمند باشد را راضی می‌کند. پیام فیلم روشن و مؤثر است. فیلمی زیبا برای دل‌های زیبا. نمره: 9/10 --- فیلمی خوش‌ساخت. توصیفش سخت است. The Straight Story داستانی بسیار تأثیرگذار و واقعی درباره‌ی آلوین استریت را روایت می‌کند. ایده‌ای ساده اما به‌خوبی جان گرفته؛ فیلم سرشار از احساس است و همراه با تصویربرداری درخشان و موسیقی متن عالی این حس را تقویت می‌کند. ریچارد فارنسورث نقش آلوین را استادانه بازی کرده و اجرای برجسته‌ای ارائه می‌دهد. همچنین سزاوار تأکید استیسی اسپِیسِک که در نقش رز با وجود مدت زمان حضور نه‌چندان طولانی تأثیری ماندگار بر جا می‌گذارد. هری دین استنتون هم در نقش لایل ظاهر می‌شود. فیلم ریتمی کند دارد، اما کاملاً ارزش 112 دقیقه تماشای آن را دارد. --- در طول سال‌ها فیلم‌های جاده‌ای زیادی دیده‌ام، اما هیچ‌کدام داستان پیرمردی را که از آیووا به ایالت مجاور ویسکانسین با چمن‌زن سفر می‌کند، نداشتند! «آلوین» (ریچارد فارنسورث) مردی بیش از هفتاد سال است، بداخلاق، با سلامتی و تحرک رو به افول، که با دخترش رز (سیسی اسپِیسِک) زندگی می‌کند — دختری که خود مشکلاتی دارد. وقتی می‌فهمد برادر دورافتاده‌اش «لایل» دچار سکته شده، تصمیم می‌گیرد پس از ده سال او را ملاقات کند. اتوبوس؟ قطار؟ هواپیما؟ نه؛ او تریلری به چمن‌زن می‌زند و راه می‌افتد. قابل‌پیش‌بینی است که خیلی زود چمن‌زن خراب می‌شود. از نو کار را شروع می‌کند و باز هم از وسایل نقلیه مرسوم‌تر و راحت‌تر رویگردان است و باقی‌مانده‌ی پس‌اندازش را صرف خرید تراکتور بهتر می‌کند — چیزی شبیه نسخه‌ای چرخ‌دار از یک هیپوی کوچک. در مسیر با افراد مختلفی روبه‌رو می‌شود؛ با آن‌ها گفتگو می‌کند، غذا می‌خورد، داستان‌ها را با هم تقسیم می‌کنند، گوشت گوزن می‌خورند و حتی تعمیرات ضروری را با هم انجام می‌دهند. این سفرِ تأملی کمک می‌کند تا بهتر بفهمد چه عواملی منجر به جداییِ خواهر و برادر شده، چه چیزی باعث «بیماری» دخترش شده و اگر کمی به زندگی‌اش فرصت دهد، آینده می‌تواند چه چیزی برایش رقم بزند. این فیلم همچنین نوعی تجلیل از روح انسان است؛ افرادی که او در مسیر می‌بیند معمولاً کمک‌کننده، دلسوز و علاقه‌مند‌اند — حتی وقتی خود آلوین همیشه آدم آسانی برای کنار آمدن نیست. فارنسورث در این نقش کاملاً طبیعی است (مرا به یاد ویل گیر می‌اندازد) و زندگی یکنواخت او به چشم خودش عیان می‌شود. هیچ کشمکش جنجالی خاصی در کار نیست؛ این یک سفر عجیب و آرام در دنده‌ی یکم است در جاده‌ای از خاطرات، دوستی و فرصت، که تقریباً کاملاً از احساسات تصنعی تهی است.