فیلم Mission: Impossible

شاید چیزی که در مجموعه مأموریت: غیرممکن برایم کم است تجربه‌ی پرده‌ی سینما باشد؛ چون واقعاً با این فرنچایز ارتباط برقرار نمی‌کنم. پانزده سال از فیلم اول گذشته و با وجود محبوبیتی که این مجموعه دارد، برای من هنوز کمی پراکنده و سطحی به نظر می‌رسد. با این حال، اگرچه شرور این قسمت قطعاً به‌پای نقش فیلیپ سیمور هافمن در M:I:III نمی‌رسد، باز هم این را...

شاید چیزی که در مجموعه مأموریت: غیرممکن برایم کم است تجربه‌ی پرده‌ی سینما باشد؛ چون واقعاً با این فرنچایز ارتباط برقرار نمی‌کنم. پانزده سال از فیلم اول گذشته و با وجود محبوبیتی که این مجموعه دارد، برای من هنوز کمی پراکنده و سطحی به نظر می‌رسد. با این حال، اگرچه شرور این قسمت قطعاً به‌پای نقش فیلیپ سیمور هافمن در M:I:III نمی‌رسد، باز هم این را قوی‌ترین نسخه‌ی مجموعه تا کنون یافتم. بالاخره فهمیده‌اند که زنان می‌توانند بیش از نقشِ زنِ در مخاطره یا المان تزئینی باشند. هنوز به آن نقطه به‌طور کامل نرسیده‌اند، اما دست‌کم کمی تنوع ایجاد شده است. این قسمت چهارم همچنین کمی سبک‌خاطری به فیلم اضافه کرده که برای مجموعه‌ای که همیشه تا حدی ساده بوده مفید است. امتیاز نهایی: ★★½ — نکات زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما به‌عنوان یک کلیت کاملاً موفق نبود. این قسمت تقریباً به‌خوبی اولین فیلم است — تقریباً ۲۰ سال پیش — که «ایتن» (تام کروز) از سوی دولت آمریکا تحت ارزیابی قرار می‌گیرد؛ به رهبری «هانلی» (الک بالدوین) که می‌خواهد IMF را منحل کند. او و «لوثر» (وینگ ریمز) در این بین به دنبال «سایندیکیت» هستند — سازمانی جنایی که تهدیدی واقعی برای امنیت کشور و سازمانشان محسوب می‌شود. با همراهی «بن‌جی» (سایمون پگ) و «برانت» (جرمی رنر) آن‌ها به «ایلزا» مرموز (ربکا فرگوسن) برمی‌خورند که می‌خواهد کمک کند، اما چرا؟ نتیجه فیلمی محکم و پرتنش با صحنه‌های اکشن فراوان است که ما را از مراکش تا اروپا می‌برد و در نهایت با پایانی جذاب بین شخصیت‌ها تردید ایجاد می‌کند که به چه کسی می‌توان اعتماد کرد. کریستوفر مک‌کواری گویا از سریال تلویزیونی نیز الهام گرفته؛ کار تیمی (حتی از پگ که معمولاً ضعیف است) و پیش‌رفت داستان باورپذیرتر و هیجان‌انگیزتر شده است. داستان اینجا خشن‌تر و محکم‌تر است و حتی اگر گاهی ظاهر کروز کمی نامرتب باشد، روایت بهتر از کار درآمده — این واقعاً یک تریلر است نه صرفاً سرگرمی پرهیاهوِ مبتنی بر ستاره. دیالوگ‌ها طعنه‌آمیزند و فیلم فرنچایز را به مسیر درست بازگردانده است. «ماموریت غیرممکن: پروتکل شبح» فرمول موفق قبلی را گرفته و با بدل‌کاری‌های چشمگیرتر، پرداخت بیشتر به شخصیت‌ها و گسترش جهان داستان ارتقا می‌دهد. این فیلم در فهرست بهترین‌های سری مأموریت غیرممکن بالاترین جایگاه‌ها را کسب می‌کند و نزدیک صدر فهرست بهترین فیلم‌های جاسوسی قرار می‌گیرد. پروتکل شبح اکشن، بدل‌کاری، کمدی و جذابیت را افزایش می‌دهد و در عین حال داستانی گیرا و سرگرم‌کننده ارائه می‌دهد که پیش‌تر فرنچایز آن را به این کیفیت نرسانده بود. دنیای IMF فراتر از مأمور ستاره‌ای‌اش، ایتن هانت، گسترش می‌یابد و مأموران دیگر را در عملیات‌شان نشان می‌دهد و به تیم هانت پیش‌زمینه و عمق می‌بخشد. نشانه‌هایی از جذابیت‌های پیکسار در فیلم دیده می‌شود؛ لحظات بامزه و غیرمعمول بین صحنه‌های اکشن قرار می‌گیرند و در ریتم تند فیلم کمی فضای تنفسی ایجاد می‌کنند. کیفیت شخصیت‌های جدید و توان بازیگران آن‌ها به‌نظر آماده‌سازی فرنچایز برای اسپین‌آف یا حتی تغییر نسل است. پروتکل شبح استاندارد جدیدی برای سری تعیین می‌کند که دنباله‌ها را به تلاش برای رسیدن به همان سطح کیفیت وا می‌دارد. اگر نمی‌خواستید همه فیلم‌ها را تماشا کنید، آغاز از «پروتکل شبح» انتخاب بدی نیست. این زمانی بود که فرنچایز واقعاً شروع به درخشیدن کرد. حفظ بازیگران اصلی و اجازه دادن به رشد آن‌ها کمک زیادی به اوج‌گیری فیلم کرده است. آشنایی، پیش‌زمینه و پیوند بین شخصیت‌ها فرصت بیشتری برای تمرکز بر داستان و اکشن فراهم می‌کند و از پرداختن بیش از حد به ساختن محیط و پس‌زمینه می‌کاهد. صحنه‌های برجسته فوق‌العاده‌اند و رابطه بین دو مأمور اصلی مرد واقعاً داستان را جذاب می‌کند. این فیلم همهٔ عناصر لازم را دارد: طنز، تعلیق و اکشن، در حالی که به روح مأموریت غیرممکن وفادار می‌ماند. و همان بدل‌کاری‌ها هستند که این فرنچایز را به یک اثر طولانی‌مدت تبدیل کرده‌اند.