فیلم Jersey Boys 2014

**از نور خیابان تا نور صحنه** من می‌دانم کارگردان کیست، اما بازیگران را نمی‌شناسم. شاید همین دلیل باعث شده که فیلم نتواند در گیشه به موفقیت مورد انتظار برسد. اما به هر حال، بازی‌های آن‌ها فراموش‌نشدنی است. هر یک از آن‌ها فوق‌العاده بودند، آن‌ها خوانندگان واقعی هستند و کارشان را به راحتی انجام دادند. منظورم از تولید فیلم، شخصی است که داستان و شخصیت‌های آن را...

**از نور خیابان تا نور صحنه** من می‌دانم کارگردان کیست، اما بازیگران را نمی‌شناسم. شاید همین دلیل باعث شده که فیلم نتواند در گیشه به موفقیت مورد انتظار برسد. اما به هر حال، بازی‌های آن‌ها فراموش‌نشدنی است. هر یک از آن‌ها فوق‌العاده بودند، آن‌ها خوانندگان واقعی هستند و کارشان را به راحتی انجام دادند. منظورم از تولید فیلم، شخصی است که داستان و شخصیت‌های آن را درک کرده و به درستی به نمایش گذاشته است. ممکن است فیلم‌های مشابه زیادی دیده باشید و این یکی تقریباً شبیه آن‌هاست، اما هنوز هم چیزهای زیادی برای الهام گرفتن از آنچه می‌بینید وجود دارد. از آنجایی که این ژانر موسیقی با روند امروزی در صنعت موسیقی متفاوت است، این فیلم به‌طور واضحی دوران‌های ۵۰ و ۶۰ را برای ما زنده می‌کند. بنابراین، این داستان به تماشاگران خود جذابیت می‌بخشد. داستان درباره یک گروه موسیقی چهار نفره و سفر آن‌ها از موفقیت تا چالش‌ها در طول دهه‌ها است. آنچه الهام‌بخش است این است که آن‌ها هیچ شباهتی به موسیقیدانان امروزی که تحت تاثیر مواد مخدر و مسائل جنسی هستند، ندارند. اما داستان به نوعی به این مسائل اشاره دارد که در آن زمان می‌توانست بزرگ باشد. خانواده، دوستان و موسیقی؛ فیلم به‌طور زیبایی تفاوت‌ها را تعریف می‌کند. بین زندگی حرفه‌ای و شخصی، چگونه آن‌ها کنترل خود را از دست می‌دهند، چیزی است که ما به‌طور واضح در تمام بیوگرافی‌های موسیقیدانان می‌بینیم، اما من درباره جامعه و سبک زندگی ۵۰ سال پیش صحبت می‌کنم. اوضاع متفاوت است و اینکه آن‌ها چگونه با این مسائل کنار آمدند یا نه، چیزی است که فیلم به آن پرداخته است. من واقعاً آن را دوست داشتم و می‌خواستم امتیاز بالاتری بدهم، اما کمی خسته شدم چون فیلم بسیار طولانی بود. سرعت داستان مناسب بود، بنابراین توانستم ادامه دهم و فکر می‌کنم ارزش دیدن دارد، اما فقط برای مخاطبان خاص. **۷/۱۰** کمی طول کشید تا به آن عادت کنم، اما ساعت پایانی مرا جذب کرد. به نظر من، «جاسی بویز» بسیار خوب است. من فقط نام فیلم را می‌دانستم و به‌طور مبهم می‌دانستم که گروه چه کار کرده است؛ آن‌قدر کم می‌دانستم که فکر می‌کردم نامشان «جاسی بویز» است، نه «چهار فصل». با این حال، چند تا از آهنگ‌ها را شناختم، هرچند فقط در انتها. با این حال، دیدن پیشرفت داستان جالب بود. جان لوید یانگ، اریک برگن، مایکل لومندا و وینسنت پیازا در نقش‌های خود بسیار لذت‌بخش هستند، به‌ویژه یانگ و پیازا. بازیگران مکمل، که به‌ویژه شامل کریستوفر واکن می‌شود، همگی اجراهای بسیار راضی‌کننده‌ای داشتند. این فیلم واقعاً مرا شگفت‌زده کرد. همان‌طور که اشاره شد، در بخش ابتدایی ۱۳۴ دقیقه‌ای فیلم احساس خوبی نداشتم، اما در پایان از آنچه که دیده‌ام خوشحال بودم. پیشنهاد می‌شود.