فیلم A Complete Unknown 2024

من در خانواده‌ای بزرگ شدم که به باب دیلن و جوآن بائز (هرچند نه به یک اندازه از طرف والدین!) علاقه‌مند بودند و فکر می‌کنم این فقط حس مخالفت را در من تقویت کرد. هرچقدر پدرم دربارهٔ عظمت دیلن و متن‌هایش صحبت می‌کرد، بیشتر به گوش‌های کودکانه‌ام نمی‌رسید. وقتی حالا نشستم، نگران بودم که به خودم از پنجاه سال پیش برگردم، اما به لطف تلاش...

من در خانواده‌ای بزرگ شدم که به باب دیلن و جوآن بائز (هرچند نه به یک اندازه از طرف والدین!) علاقه‌مند بودند و فکر می‌کنم این فقط حس مخالفت را در من تقویت کرد. هرچقدر پدرم دربارهٔ عظمت دیلن و متن‌هایش صحبت می‌کرد، بیشتر به گوش‌های کودکانه‌ام نمی‌رسید. وقتی حالا نشستم، نگران بودم که به خودم از پنجاه سال پیش برگردم، اما به لطف تلاش قانع‌کننده تیموتی شالامه، در واقع دیدم که پاهایم در حال حرکت هستند - و به سمت در نمی‌روند! این که او شبیه به دیلن است به او آسیبی نمی‌زند و او موفق می‌شود تا چیزی از روح این شاعر را منتقل کند که با شنیدن اینکه وودی گاتری (اسکوت مک‌نایری) در بیمارستان در حال مرگ است، به نیویورک سفر می‌کند تا او را پیدا کند. او پیت سیگر (ادوارد نورتون) را در کنار تخت بیمار پیدا می‌کند، برایش آهنگی که دربارهٔ قهرمانش نوشته را می‌خواند و به لطف حمایت سیگر، او شروع به گرفتن اجراها می‌کند، با "سیلوی" (ال فنینگ) آشنا می‌شود و سپس با بائز (مونیکا باربارو) که قبلاً موفق شده است، ملاقات می‌کند و دنیا را - و جانی کش (بویید هولبروک) - به طوفان درمی‌آورد. این یک بیوگرافی کلاسیک است که اگرچه به صورت زمانی روایت می‌شود، اما فقط یک تاریخ‌نگاری ساده از این مرد نیست. این شخصیت او را با تمام زشتی‌ها و زیبایی‌هایش نمایش می‌دهد، در حالی که او با موفقیت و برخی از وسوسه‌ها و بی‌ثباتی‌هایی که با آن همراه است، کنار می‌آید. بسیاری از منتقدان می‌گویند دیلن بدترین خواننده آهنگ‌های خود است و شالامه این سنت را ادامه می‌دهد و تفسیرهای اصیل و در عین حال متفاوتی از برخی از شناخته‌شده‌ترین آهنگ‌های او ارائه می‌دهد. باربارو نیز به خوبی در نقش بائز ظاهر می‌شود، هرچند که صدایش کمی بیش از حد اپرایی به نظر می‌رسد و چندان مؤثر نیست. تولید کاملاً باکیفیت و با جزئیات بالا است، اما اساساً این فرصتی برای شالامه است تا نشان دهد او بیشتر از یک پسر (بسیار) لاغر با موهای شلخته است. ممکن است طرفداران واقعی این هنرمند از آن متنفر باشند، اما من فکر می‌کنم به‌خوبی این گروه از افراد آزاداندیش را در آمریکا دهه 1960 به تصویر می‌کشد که با ترور یک رئیس‌جمهور، تهدیدهای کمونیستی و حس عمومی پارانویا مواجه بودند و به وضوح به دنبال چیزی برای امیدواری بودند. دیلن و دیگران بخشی از آن را ارائه دادند و این به خوبی منتقل می‌شود. بیوگرافی‌های ادای احترام در سال‌های اخیر به یک ژانر فیلمی محبوب تبدیل شده است، هرچند که حقیقت این است که همه آن‌ها از یک کیفیت یکسان برخوردار نیستند. محتوا و اصالت نقش‌های مهمی در کیفیت کلی آن‌ها ایفا می‌کنند، اما همانطور که تجربه نشان داده، این ویژگی‌ها می‌توانند به طور گسترده‌ای متفاوت باشند. در مورد ادای احترام نویسنده-کارگردان جیمز منگولد به موسیقیدان-خواننده فولک باب دیلن (نامزد اسکار تیموتی شالامه)، فیلم در این زمینه‌ها یک کیسه مختلط به بینندگان ارائه می‌دهد. در حالی که به نظر می‌رسد این تلاش عمدتاً در زمینه اصالت درست عمل می‌کند، اما در محتوا کمی کمبود دارد، با وجود زمان طولانی 2:21:00 که باید به اندازه کافی زمان برای پرداختن به جزئیات سینمایی مهم باشد. "یک ناشناخته کامل" دیلن را از زمان ورودش به نیویورک در سال 1961 دنبال می‌کند، جایی که او به سرعت به آخرین حس در صحنه موسیقی فولک گرینویچ ویلج تبدیل شد و تا اوج ستاره‌اش به عنوان یک نماد نوظهور صنعت موسیقی پیش می‌رود و در نهایت به اجرای جنجالی‌اش در جشنواره فولک نیوپورت در 1965 می‌رسد، جایی که او گیتار آکوستیکش را با یک مدل الکتریک عوض می‌کند، تغییری که با واکنش‌های مختلطی مواجه شد اما او را به سمت جهت‌های نوآورانه موسیقی سوق داد. در طول مسیر، بینندگان با صحنه‌های گذرای زندگی شخصی‌اش آشنا می‌شوند، مانند دوستی‌هایش با موسیقیدانان دیگر مانند پیت سیگر (نامزد اسکار ادوارد نورتون)، جانی کش (بویید هولبروک) و وودی گاتری (اسکوت مک‌نایری)، همچنین روابط عاشقانه پرشور اما طوفانی‌اش با سیلوی روسو (یک نام مستعار برای عشق واقعی‌اش سوز روتولو) (برنده جایزه هیئت ملی بررسی ال فنینگ) و خواننده فولک دیگر جوآن بائز (نامزد اسکار مونیکا باربارو). اما متأسفانه، بخش عمده‌ای از روایت چیزی بیشتر از یک مجموعه شلخته از صحنه‌ها نیست که برای نمایش مجموعه‌ای از بزرگترین آهنگ‌های دیلن از روزهای اولیه کارش و همچنین آهنگ‌های همکارانش طراحی شده است. در حالی که آهنگ‌ها به‌طور مؤثری توسط خود بازیگران اجرا می‌شوند، اما بعد از مدتی، فیلم بیشتر شبیه یک آنتولوژی موزیک ویدئو به نظر می‌رسد تا یک بیوگرافی بینش‌دار. در واقع، شخصیت دیلن به طور عمده به‌عنوان شخصیتی مرموز و غیرقابل درک به تصویر کشیده می‌شود، نگاهی به شخصیت او که ادعا می‌شود به فرم واقعی او وفادار است، اما اطلاعات زیادی دربارهٔ ذات او ارائه نمی‌دهد - به جز اینکه او اغلب به‌عنوان یک فرد کج‌خلق به نظر می‌رسد (محتوای شرافتمندانه آثار اجتماعی‌اش با وجود). به همین دلیل، این رویکرد صریح اما تا حدودی ناخوشایند تقریباً باعث می‌شود که انسان فکر کند آیا یک شخصیت مانند دیلن ذاتاً شایسته چنین ادای احترامی هست یا نه، حتی اگر محصول نهایی درست باشد (و به طور طعنه‌آمیز به معنای عنوان فیلم اعتبار ببخشد، چه عمدی باشد یا نه). با در نظر گرفتن همه چیز، به‌طور کلی، تلاش فیلمساز در اینجا به‌عنوان یک بیوگرافی ادای احترام قابل قبول است، با اجراهای عمومی خوب (به‌ویژه فنینگ، که واقعاً باید جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل را نسبت به همبازی‌اش که کمی بیش از حد مورد تقدیر قرار گرفته است، دریافت می‌کرد)، ارزش‌های تولیدی خوب و یک موسیقی متن خوب (اگر کسی طرفدار دو آتشه دیلن باشد، که راستش من نمی‌توانم ادعا کنم). اما آیا این اثر واقعاً شایسته تمام توجهی که در فصل جوایز به آن جلب شده است، هست؟ به نظر من، این کمی دور از واقعیت است، اما با توجه به وضعیت ضعیف کاندیداهای فصل جوایز 2024، انتخاب‌ها به‌راستی کم بوده است. طرفداران شخصیت اصلی به احتمال زیاد از این ارائه به خوبی تحت تأثیر قرار خواهند گرفت، در حالی که بقیه ما احتمالاً با یک شانه کوچکی بالا انداخته و به فیلم بعدی می‌رویم. "یک ناشناخته کامل" یک بیوگرافی است که ارزش تماشا دارد. من تنها به نام باب دیلن آشنا هستم و شاید برخی از آهنگ‌هایش را به طور مبهم بشناسم، همانطور که به نظر می‌رسد برای من عادی است؛ خوک‌های بی‌فرهنگ. بنابراین، فقط برای دیدن اینکه فیلم چگونه از آب درآمده، به آن نگاه کردم - واقعاً خوب است! تصویر تیموتی شالامه از دیلن در اکثر مواقع قابل توجه است، اما باید بگویم در یک یا دو قسمت به نظر می‌رسد که کارش کمی تحمیلی است (فقط یک یا دو قسمت) و همچنین در چند لحظه (فقط چند لحظه) برای فهم کامل او دچار مشکل شدم. ادوارد نورتون هم خوب است، فکر می‌کردم بیشتر در فیلم حضور داشته باشد؛ فقط به خاطر اینکه او را در پروسه تبلیغاتی با شالامه زیاد دیده بودم. ال فنینگ و مونیکا باربارو اجراهای قابل توجهی دارند و به انصاف، همه اعضای بازیگران به‌خوبی عمل می‌کنند. به نظرم موسیقی خوب انجام شده است، هرچند من کسی نیستم که به‌طور قطعی آثار دیلن را بشناسم اما احساس خوبی از آن داشتم. شاید موسیقی بیش از حد به نمایش گذاشته شده باشد، که بیان این نکته درباره یک بیوگرافی موسیقی کمی عجیب است، اما واقعاً در این فیلم موسیقی زیادی وجود دارد. آخرین صحنه در جشنواره، صحنه‌ای است که بیشتر از همه به یاد خواهم سپرد، طراحی صدا به‌خصوص عالی است؛ تقریباً در صندلی‌ام به خاطر صدا به وجد آمده بودم. اگر بخواهم منفی‌ها یا حداقل چیزهایی که مثبت نیستند را ذکر کنم، باید به ریتم و زمان فیلم اشاره کنم. هرچند که نمی‌توانم به‌طور خاص این‌ها را به‌عنوان نقاط منفی طبقه‌بندی کنم. طرفداران باب دیلن باید بدانند که "یک ناشناخته کامل" به کارگردانی جیمز منگولد به‌دنبال بررسی عمیق اسطوره موسیقی فولک نیست، اما این فیلم یک سفر خوب برای هر کسی است که موسیقی‌اش را دوست دارد یا درباره روزهای اولیه‌اش کنجکاو است. این فیلم نگاهی به دهه 1960 به ما می‌دهد، زمانی که دیلن تازه شروع به ایجاد موج کرده بود و او را به‌عنوان شخصیتی مرموز، دشوار و بسیار خودمحور نمایش می‌دهد که قرار بود دنیای موسیقی را بهبود بخشد. این یک لذت واقعی برای طرفداران موسیقی دیلن است، فیلم جوهره این مرد را بدون تلاش برای تحلیل بیش از حد او به تصویر می‌کشد. داستان نگاهی جالب به این دارد که او در زمان‌های حیاتی دورانش چگونه بود، زمانی که از یک خواننده فولک ناشناس و تازه‌کار به یک شخصیت جنجالی و تغییر دهنده بازی تبدیل شد. تیموتی شالامه در به تصویر کشیدن دیلن کار فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهد، هم از نظر ظاهر و هم از نظر نگرش. او رفتار دور از دسترس، مرموز و اغلب تندخو که همیشه دیلن به آن مشهور بوده را به خوبی منتقل می‌کند. در واقع، این یک واقعیت شناخته شده است که دیلن همیشه کمی کج‌خلق بوده و شالامه این بخش از شخصیت او را به درستی به تصویر می‌کشد. این فیلم بیشتر دربارهٔ کشف روان خودخواه دیلن نیست، بلکه دربارهٔ دیدن او در این مرحله از زندگی‌اش است که به‌نظر می‌رسد از تأثیرش بر اطرافیانش بی‌خبر یا بی‌توجه است. رابطه‌اش با موسیقیدانان معروفی مانند جوآن بائز (مونیکا باربارو، در یک اجرا کاملاً کم‌فروغ) و جانی کش (بویید هولبروک، که کاملاً صحنه را از آن خود می‌کند) کمی سرد و دور از ذهن به نظر می‌رسد که برای شخصیت منطقی است. این فیلم حول جشنواره فولک نیوپورت در 1965 متمرکز است، رویداد معروفی که دیلن صدای خود را الکتریک کرد و برخی از طرفداران موسیقی فولک خود را در این پروسه بیگانه کرد. این لحظه که نقطه عطف بزرگی در کار او بود، به‌گونه‌ای به تصویر کشیده شده است که بر تنش تمرکز دارد و نه فقط بر روی خود اجرا. خودخواهی دیلن و انگیزه‌اش برای پشت سر گذاشتن مرزها واضح است، اما فیلم واقعاً به دلایل پشت تصمیماتش عمیق نمی‌شود. به عبارت دیگر، دیلن فقط به کار خود ادامه می‌دهد، همان‌طور که هنرمندان معمولاً انجام می‌دهند. بازیگران مکمل نیز به خوبی عمل می‌کنند، با ادوارد نورتون در نقش پیت سیگر که به داستان وزن خوبی می‌دهد و ال فنینگ به‌عنوان سیلوی روسو که نقش کلیدی در زندگی شخصی دیلن ایفا می‌کند. نکته برجسته، البته، موسیقی است. اجراهای آهنگ‌های کلاسیک دیلن عالی است (با اجرای خود شالامه)، و فیلم انرژی الکتریکی صحنه فولک آن دوران را به خوبی به تصویر می‌کشد. "یک ناشناخته کامل" به اطلاعات جدیدی دربارهٔ دیلن به‌عنوان یک شخص ارائه نمی‌دهد، اما اگر طرفدار موسیقی او و آن دوران هستید، گذراندن زمان با او لذت‌بخش است. این بیوگرافی پیشگام نیست، اما یک سفر سرگرم‌کننده و نوستالژیک از یک لحظه کلیدی در تاریخ موسیقی است.