فیلم Deaf 2025

آنگلا (مریام گارلو) با هکتور (آلوارو سروانتس) زندگی می‌کند و در انتظار تولد فرزندشان است. او ناشنواست — ناشنوایی‌ای که در کودکی به آن دچار شده — و هکتور مردی شنوا؛ بنابراین با نزدیک‌شدن زمان تولد، نگران‌اند که آیا نوزاد قادر به شنیدن خواهد بود یا نه. خوشبختانه کودک ظاهراً با شنوایی طبیعی به دنیا می‌آید — حداقل واکنش اولیه همه همین بود — اما...

آنگلا (مریام گارلو) با هکتور (آلوارو سروانتس) زندگی می‌کند و در انتظار تولد فرزندشان است. او ناشنواست — ناشنوایی‌ای که در کودکی به آن دچار شده — و هکتور مردی شنوا؛ بنابراین با نزدیک‌شدن زمان تولد، نگران‌اند که آیا نوزاد قادر به شنیدن خواهد بود یا نه. خوشبختانه کودک ظاهراً با شنوایی طبیعی به دنیا می‌آید — حداقل واکنش اولیه همه همین بود — اما با بزرگ‌تر شدن کودک و ارتباطش با خانواده شنوا و پدرش، آنگلا کم‌کم احساس تنهایی، طردشدگی و گاهی آسیب‌پذیری می‌کند، در حالی که تلاش دارد نقش مادری عادی را در دنیایی که به‌ندرت متوجه می‌شود او نمی‌شنود، ایفا کند. مریام گارلو در این نقش بسیار قوی عمل می‌کند و فیلم نکات مهم و قابل‌تأملی دارد، اما آلوارو سروانتس برایم ضعیف‌تر بود و روایت تا حدی نامنسجم است — گاهی حتی به ملودرام نزدیک می‌شود. به‌نظر می‌رسد فیلم در خلق موقعیت‌ها دست به ساخت‌وساز می‌زند، به‌ویژه در صحنه نسبتاً طولانی زایمان و در تعاملات بعدی میان زوج، طوری که بیشتر به‌نظر می‌رسد برای برجسته‌سازی مشکلات آن‌ها طراحی شده‌اند تا اینکه واقع‌گرایانه برای یک زوج مطمئن و عاشقانه جلوه کنند. فیلم نور قدرتمندی بر مسائل آگاهی و ادغام می‌تاباند، اما از نظر درام برای من قابل‌قبول نبود؛ ارزش دیدن دارد، اما به‌نظرم در بیان موضعش زیاده‌روی می‌کند و شخصیت‌پردازی‌ها ناقص مانده‌اند.