فیلم The Big Parade 1925

به‌تازگی، وقتی داشتم به تماشای پنج‌هزارمین فیلم زندگیم نزدیک می‌شدم (حداقل طبق فهرست IMDb من و خاطرات نه‌چندان دقیقِ خودم)، خواستم فیلمِ خیلی ویژه‌ای برای این مناسبت ببینم؛ بنابراین انتخابم بین نسخه‌های بلوریِ این فیلم و «The Treasure of the Sierra Madre» بود. آن هم فیلمی بسیار خاص است، اما با گذشت زمان احساس کردم این فیلم حتی از آن بهتر است. آثار ویدور را...

به‌تازگی، وقتی داشتم به تماشای پنج‌هزارمین فیلم زندگیم نزدیک می‌شدم (حداقل طبق فهرست IMDb من و خاطرات نه‌چندان دقیقِ خودم)، خواستم فیلمِ خیلی ویژه‌ای برای این مناسبت ببینم؛ بنابراین انتخابم بین نسخه‌های بلوریِ این فیلم و «The Treasure of the Sierra Madre» بود. آن هم فیلمی بسیار خاص است، اما با گذشت زمان احساس کردم این فیلم حتی از آن بهتر است. آثار ویدور را زیاد ندیده‌ام (فقط «The Champ»، «Hallelujah» و «The Fountainhead» را دیده‌ام که همگی را بسیار تحسین کردم)، اما می‌دانستم او کارگردان بزرگ آمریکایی‌ای است که هر سینماشناسی باید او را در نظر بگیرد. علاوه بر این، همیشه کنجکاو بودم دربارهٔ وضعیت نماد جنسیِ آن‌زمانِ جان گیلبرت، به‌خصوص چون بازیگر مورد علاقهٔ من، گرتا گاربو، چنان شیفتهٔ او بود. این اثر شگفت‌انگیز بود. از اینکه ویدور (که پیش از ساخت گفته بود بالاخره می‌خواهد فیلمی بسازد که تنها یک هفته از سینماها نرود و برای سال‌ها به نمایش درآید، و اگر قرار است چنین شود—به‌ویژه اگر موضوع فیلم دربارهٔ فولاد، گندم یا جنگ باشد—او تلاش بسیار بیشتری خواهد کرد) چگونه عناصر، احساسات و فضا را این‌قدر ماهرانه در هم آمیخته بود، به‌شدت متأثر شدم. چون فیلم صامت بود و برای اولین‌بار می‌دیدمش، گفتم صدای توضیحات جفری ونس را پخش کنم که شامل چهار قطعهٔ گفت‌وگو با ویدور در اواخر عمرش در دههٔ ۱۹۷۰ بود؛ تجربه‌ای واقعاً دوست‌داشتنی برای هر سینمادوست بود. همچنین کتابچه‌ای که همراه نسخهٔ بلوری منتشر شده بود آموزنده بود و پر از عکس‌ها و مقالاتی دربارهٔ این اثر برجستهٔ سینمای صامت آمریکا بود.