فیلم The Killers 1946

وقتی دو آدم‌کش به رستورانِ یک شهر کوچک می‌آیند، به صاحب رستوران اطلاع می‌دهند که قصد دارند یکی از مشتریانش — بوکسور سابق که «سوئدی» نامیده می‌شود (برت لنکستر) — را بکشند. او موفق می‌شود آن‌ها را قانع کند که آن شب به رستوران نخواهد آمد، بنابراین آن‌ها راه می‌افتند تا او را بیابند. دوستش که در رستوران بسته شده بود می‌دود تا او را...

وقتی دو آدم‌کش به رستورانِ یک شهر کوچک می‌آیند، به صاحب رستوران اطلاع می‌دهند که قصد دارند یکی از مشتریانش — بوکسور سابق که «سوئدی» نامیده می‌شود (برت لنکستر) — را بکشند. او موفق می‌شود آن‌ها را قانع کند که آن شب به رستوران نخواهد آمد، بنابراین آن‌ها راه می‌افتند تا او را بیابند. دوستش که در رستوران بسته شده بود می‌دود تا او را آگاه کند، اما او هیچ کاری نمی‌کند — سرنوشت را دعوت می‌کند، همان سرنوشتی که از ابتدای فیلم می‌بینیم. چرا چنین کرد؟ چرا فرار نکرد؟ مشخص می‌شود که او بیمه عمرِ اندکی داشته و بنابراین کارآگاه «ریردون» (ادموند اوبراین) تلاش می‌کند ذی‌نفع را پیدا کند و داستانی از سرقت، خیانت و دوپهلوئی را کنار هم بگذارد — که در همهٔ این‌ها شخصیت «کیتی» (آوا گاردنر) نقش محوری دارد. این یک فیلم نوآر برجسته است؛ لنکستر و اوبراین هر دو عملکرد عالی‌ای دارند و با جلوه‌های واپس‌نما کم‌کم جای خالی‌ها را پر می‌کنند و با کمک «ستوان لوبینسکی» (سم لوین) متوجه می‌شوند واقعاً چه اتفاقی افتاده است. شخصیت آوا گاردنر کم‌حضور است اما هر بار که روی صحنه می‌آید قدرتمند است — او مردان را با مهارت تمام بازی می‌دهد و آن‌ها را به‌دلخواهش می‌گرداند. ریتمِ فیلم حساب‌شده است و داستان زمان لازم را برای توسعه پیدا کردن می‌گیرد که این مسئله آن را به درامی جذاب تبدیل می‌کند و جزییات و عمق بیشتری به داستان کوتاه اصلی همینگوی می‌افزاید. فیلم‌برداری قوی و استفادهٔ دراماتیک از نور و سایه چشم‌نواز است و موسیقی میکلوش راسزا به غنای ظاهر زمخت فیلم می‌افزاید. این نقش بزرگ اولِ سینمایی برت لنکستر بود، اما ادموند اوبراین است که بخش اعظمی از بار دراماتیک را به دوش می‌کشد و آن را به‌خوبی انجام می‌دهد. رابرت سیدمک در «قاتلان» بیشتر کنجکاوی‌برانگیز است تا هیجان‌انگیز. هر صحنه آمیخته با جوی غنی است و تنشی زیرپوستی همیشه حاضر است. روایت غیرخطی سیدمک شما را در هزارتویی از خیانت و راز می‌گرداند؛ فیلم بیشتر شبیه یک معمای آرام و کم‌شتاب است تا یک سواری پرهیجان. با سایه‌های موحش و شبکهٔ دروغ‌های پیچیده، فیلم تماشاگر را درگیر نگه می‌دارد، حتی اگر کاملاً شیفتهٔ آن نشوید.