فیلم The Surfer 2024

نیکلاس کیج در سال‌های اخیر شهرتی برای انتخاب‌های جسورانه و غیرمتعارف در کارنامه‌اش به دست آورده است و به دنیای فیلم‌های منحصر به فرد و گاهی عجیب و غریب وارد شده که انتظارات هالیوود اصلی را به چالش می‌کشد. از «مندی» تا «لانگ‌لگز»، کیج برخی از اجراهای واقعاً جذاب را به نمایش گذاشته، هرچند که همیشه مورد تقدیر عموم قرار نگرفته است. در «سورف‌سوار»، او...

نیکلاس کیج در سال‌های اخیر شهرتی برای انتخاب‌های جسورانه و غیرمتعارف در کارنامه‌اش به دست آورده است و به دنیای فیلم‌های منحصر به فرد و گاهی عجیب و غریب وارد شده که انتظارات هالیوود اصلی را به چالش می‌کشد. از «مندی» تا «لانگ‌لگز»، کیج برخی از اجراهای واقعاً جذاب را به نمایش گذاشته، هرچند که همیشه مورد تقدیر عموم قرار نگرفته است. در «سورف‌سوار»، او بار دیگر نقشی را بر عهده می‌گیرد که promise می‌کند غیرعادی و مرز شکن باشد. متأسفانه، این بار، با وجود تعهد کیج و Premise جسورانه فیلم، نتیجه در نهایت بیشتر ناامیدکننده از آن چیزی است که انتظار می‌رفت. فیلم «سورف‌سوار» در زمینه‌ای از یک شهر ساحلی استرالیایی روایت می‌شود و داستان شخصیت کیج را دنبال می‌کند که در حال گذراندن یک سری بحران‌های شخصی و حرفه‌ای است. این زمینه می‌توانست مکان مناسبی برای یک مطالعه شخصیت باشد. با این حال، فیلم دچار نقص‌های متعددی است که پتانسیل آن را تضعیف می‌کند. اولین و مهم‌ترین آن‌ها، حفره‌های داستانی است. روایت از یک زیرنویس ناکافی به زیرنویس دیگر می‌لغزد و بینندگان را در تلاش برای درک عناصر کلیدی داستان و قوس‌های احساسی که معرفی می‌شوند و سپس با توضیحات کمی کنار گذاشته می‌شوند، رها می‌کند. در حالی که کیج با شدت خاص خود بازی می‌کند، به نظر می‌رسد که اجرايش تقریباً از مادهٔ فیلم جدا شده است. واضح است که او سعی دارد با حضورش فیلم را ارتقا دهد، اما حتی مهارت‌های قابل توجه او نمی‌تواند فیلمنامه نامنسجم و توسعه شخصیت‌های inconsistent را نجات دهد. همچنین، بازیگران مکمل متأسفانه کمک چندانی به تقویت فیلم نمی‌کنند و چندین اجرا بیشتر از آنکه جذاب باشند، خشک و بی‌روح به نظر می‌رسند. نبود شیمی بین کیج و همبازی‌هایش به‌وضوح در لحظات آرام‌تر و صمیمی‌تر مشهود است که می‌توانست فیلم را از احساسات گیج‌کننده نجات دهد. از نظر تولید، تصمیم به فیلم‌برداری «سورف‌سوار» در استرالیا به‌نظر می‌رسد که یک انتخاب مالی باشد، با توجه به حمایت‌های دریافت شده از «فیلم استرالیا» و نه یک انتخاب هنری. با توجه به اینکه احتمالاً فیلم به عنوان داستانی در لس آنجلس تصور شده بود—بر اساس Premise فرهنگ موج‌سواری ساحلی—انتقال به استرالیا هرگز به‌خوبی در زمینه داستان منطقی نمی‌شود. این نقل‌مکان نه تنها زمینه جغرافیایی را مبهم می‌کند بلکه منطق داخلی داستان را نیز مختل می‌کند. در زمینه کارگردانی و سرعت داستان، «سورف‌سوار» در تضاد با خود است. در بعضی از مواقع، بیش از حد در لحظات ساکت و بی‌کلام معطل می‌شود و سعی می‌کند حس وزن و جو را ایجاد کند که فیلمنامه به سادگی از آن پشتیبانی نمی‌کند. در مواقع دیگر، به سرعت از روی نقاط کلیدی داستان عبور می‌کند و ما را وادار می‌کند تا تعجب کنیم چرا فیلم به آن‌ها توجه لازم را نکرده است. در نهایت، «سورف‌سوار» یک فرصت از دست رفته است. در حالی که رشته پروژه‌های غیرمتعارف اخیر کیج نشان‌دهنده تمایل او برای پذیرش ریسک‌ها است، این فیلم بیشتر به‌نظر می‌رسد که یک تلاش برای کسب درآمد است، که سعی دارد از مشوق‌های مالی سودآور استرالیا بهره‌برداری کند بدون اینکه به عمق خلاقانه لازم متعهد شود. در عوض، آنچه می‌توانست یک کاوش هیجان‌انگیز در هویت، از دست دادن و رستگاری باشد، تبدیل به یک ماجرای مملو از ابهام و فراموش‌شدنی شده است. طرفداران کیج ممکن است در اجراهای او از برخی لذت ببرند، اما برای بیشتر بینندگان، «سورف‌سوار» احتمالاً ناامیدکننده خواهد بود.