فیلم Once Upon a Time... In Hollywood 2019

این فیلم برای همه مناسب نیست، اما یک سفر سرگرم‌کننده به گذشته با اجراهای فوق‌العاده، کمدی خنده‌دار و زیبایی‌شناسی جذاب است. تارانتینو در سال ۲۰۱۹ کارگردانی است که می‌تواند نام‌های بزرگ را بدون اینکه مردم فیلم‌هایش را به عنوان "آن فیلم لئو" معرفی کنند، جمع کند و فکر می‌کنم این خود یک ارزش است، چه طرفدارش باشید و چه نباشید. چنین فیلمی به ندرت به...

این فیلم برای همه مناسب نیست، اما یک سفر سرگرم‌کننده به گذشته با اجراهای فوق‌العاده، کمدی خنده‌دار و زیبایی‌شناسی جذاب است. تارانتینو در سال ۲۰۱۹ کارگردانی است که می‌تواند نام‌های بزرگ را بدون اینکه مردم فیلم‌هایش را به عنوان "آن فیلم لئو" معرفی کنند، جمع کند و فکر می‌کنم این خود یک ارزش است، چه طرفدارش باشید و چه نباشید. چنین فیلمی به ندرت به عنوان یک اثر اصلی به نمایش درمی‌آید و در سال بی‌برکت ۲۰۱۹، فکر می‌کنم وقتش رسیده که چیزی اصیل را در سینما ببینیم. کوئنتین تارانتینو یکی از بهترین کارگردانان تاریخ سینماست. او استعداد غیرقابل انکاری در پشت دوربین دارد و فیلم‌هایش همیشه تأثیری در هر سالی که منتشر می‌شود، خواهند گذاشت. علاوه بر این، او یک فیلمنامه‌نویس فوق‌العاده است که فیلم "روزی روزگاری در هالیوود" بار دیگر این موضوع را ثابت می‌کند. دانش او از دهه‌های اولیه سینما بسیار وسیع است و هر اثر او همیشه پر از ارجاعات به آن سال‌های "افسانه‌ای" خواهد بود. و دقیقاً همین موضوع است که این فیلم را به یک افسانه در هالیوود تبدیل می‌کند. دانش من از دهه ۶۰ چندان خوب نیست. به وضوح، من داستان شaron تیت و قتل‌های معروف منسون را می‌دانم، اما وقتی به فیلم‌های واقعی آن دهه می‌رسیم، احتمالاً فقط چند تا را با نام، یک صحنه کلاسیک یا یک موسیقی به یاد ماندنی می‌شناسم. تارانتینو از زمان طولانی خود استفاده می‌کند تا ارجاعات زیادی به آن دوره بگنجاند و این یکی از دلایلی است که قسمت اول فیلم ممکن است کش‌دار به نظر برسد. زمان زیادی صرف شخصیت‌ها می‌شود در حالیکه فقط ماشین می‌رانند و به موسیقی گوش می‌دهند (ارجاعات در آهنگ‌ها)، نماهای وسیع از شهر در حین رانندگی (ارجاعات در ساختمان‌ها) یا حتی فقط در حال پخش یک صفحه LP و رقصیدن به آن (باز هم ارجاعات در آهنگ‌ها). من می‌فهمم که این‌ها معنایی دارند، اما اگر شخصیت را به هیچ وجه توسعه ندهند، پس این‌ها فقط تخم‌مرغ عید پاک هستند و تأثیری بر روایت واقعی ندارند. ساعت اول یا بیشتر پر از صحنه‌هایی است که تنها هدفشان نشان دادن دانش تارانتینو از آن زمان است و این موضوع مشکلی ندارد، به شرطی که داستانی را روایت کند. این دومین مسئله‌ای است که من با قسمت اول دارم: وقت زیادی صرف برقراری شخصیت‌ها می‌شود و هیچ هدف واضحی در داستان وجود ندارد. این احساس به من دست می‌دهد که یک نفر فقط در حال قدم زدن بدون مقصد است، که خود به خود چیز بدی نیست. اما اگر صحنه‌های تکراری و داستانی که هیچ‌کس نمی‌داند به کجا می‌رود یا چگونه به تنها چیزی که مردم واقعاً انتظارش را دارند (واقعه شaron تیت) متصل می‌شود، را جمع کنید، آنگاه تماشاگران را به شدت خسته خواهید کرد (بسیاری از مردم به طور مداوم از سالن سینما برای خرید خوراکی یا چیزی خارج می‌شدند و عجله‌ای نداشتند). با این حال، از لحظه‌ای که شروع می‌کنیم به درک اینکه ریک دالتون و کلیف بوث چه کسانی هستند، چه کار می‌کنند، چه کرده‌اند و چه چیزی از زندگی‌شان می‌خواهند، فیلم به طرز فوق‌العاده‌ای جذاب می‌شود. این قطعاً یک داستان محور محور شخصیت است. این یک افسانه است که ریک تمام تلاشش را می‌کند تا بر مشکلات شخصی‌اش غلبه کند و به بهترین ستاره سینما تبدیل شود، بعد از اینکه در یک مسیر به شدت منفی قرار گرفته است. کلیف، به عنوان بدلکاری او، با انجام همه کارهایی که نیاز دارد در خانه و جاهای دیگر، از دوستش زندگی می‌کند. این دو جدایی‌ناپذیر هستند و صحنه‌هایشان همیشه پر از خنده و شادی است، حتی در تاریک‌ترین لحظات. OUATIH به خاطر شخصیت‌های خوب نوشته شده‌اش کار می‌کند. اگر به آن‌ها اهمیت ندهید، پس به هیچ وجه از فیلم لذت نخواهید برد. علاوه بر این، اگر چیزی درباره هنر فیلم‌سازی ندانید، احتمالاً آن را دوست نخواهید داشت زیرا بسیار خسته‌کننده خواهد شد. این یکی از آن فیلم‌هایی است که هر کسی می‌تواند از آن لذت ببرد. با این حال، برای کسی که می‌داند و درک می‌کند که فیلم‌ها چگونه ساخته می‌شوند، همیشه تجربه بهتری در سینما خواهد بود. شما می‌توانید این فیلم را دوست داشته باشید، مطمئناً. اما اگر عاشق فیلم‌سازی هستید و از تکنیک‌های آن آگاهی دارید، بیشتر آن را دوست خواهید داشت. دستاوردهای فنی زیادی وجود دارد که شایسته تقدیر هستند و من نمی‌توانم به همه آن‌ها بپردازم، بنابراین فقط به دو تا از مورد علاقه‌هایم اشاره می‌کنم. اولی فیلم‌های سیاه و سفیدی است که در خود فیلم وجود دارد. دیدن لئوناردو دی‌کاپریو در حال بازی در وسترن‌های کلاسیک با اجراهای اغراق‌آمیز لذت‌بخش است. تماشای آن ویژگی‌ها در یک صفحه سیاه و سفید ۴:۳، پر از صداهای کلاسیک و دیالوگ‌های خنده‌دار... فوق‌العاده است. دومی صحنه‌های مورد علاقه من در کل فیلم را به وجود می‌آورد: دیالوگ‌های طولانی بدون قطع. منظورم صحنه‌های ۱۰ یا ۱۵ دقیقه‌ای است که دی‌کاپریو تمام تلاشش را می‌کند. این همان چیزی است که هر فیلمی باید به آن پرداخته شود. حتی در فیلم یک شوخی وجود دارد که ریک نوع خاصی از فیلم‌سازی را نقد می‌کند زیرا آن‌ها هر شخصیت را جداگانه ضبط می‌کنند و سپس آن‌ها را کنار هم ویرایش می‌کنند. متأسفانه، اینگونه است که اکثر فیلم‌ها امروز ساخته می‌شوند. بنابراین، از تماشای یک صحنه دیالوگ ساده با دی‌کاپریو و جولیا باترز (یک دختر کوچک ۱۰ ساله!) تا یک صحنه بار که مربوط به فیلمی است که ریک در حال فیلمبرداری است (این یکی حتی شامل درخواست ریک از دیالوگ‌هایش است و دوربین باید به نقطه شروع خود بازگردد)، همه این‌ها بدون هیچ قطع... چه چیزی می‌توانم از یک کارگردان بیشتر بخواهم؟! واضح است که اگر این یک روایت محور شخصیت باشد، بازیگران باید واقعاً جذاب باشند. لئوناردو دی‌کاپریو، برد پیت، مارگو رابی... آیا نیاز به توضیح دارم که چقدر فوق‌العاده هستند؟ دی‌کاپریو بار دیگر ثابت می‌کند که یکی از بزرگ‌ترین بازیگران تاریخ است. توانایی او در قرار دادن ۲۰۰٪ در هر صحنه غیرقابل‌باور است. حتی زمانی که شخصیتش به توانمندی‌اش پی می‌برد، من هم فقط به خاطر اجرای بازیگر اشک‌ام درآمد. نامزدی اسکار تضمین شده است، بیایید ببینیم درباره برنده شدن چه می‌شود. برد پیت نیز با یک نمایش فوق‌العاده در نقش مکملش، نامزدی‌های زیادی در دست دارد. او اجرایی ظریف دارد، اما شگفت‌انگیز است که چقدر می‌تواند به تماشاگران انتقال دهد با اینکه (به ظاهر) تلاش کمی می‌کند. مارگو رابی زمان زیادی در صفحه ندارد، اما هدف ساده‌اش این بود که نشان دهد زندگی یک بازیگر در آن زمان چقدر می‌تواند مجلل و رویایی باشد، بنابراین او نیازی به ارائه بهترین بازی‌اش نداشت. همیشه خوب است که آل پاچینو (ماروین شوارتز) را روی پرده ببینیم و خوشحالم که مارگارت کوالی (پسی‌کت) که از "بازماندگان" می‌شناسم (یکی از underrated‌ترین سریال‌های تلویزیونی قرن) بالاخره قدردانی می‌شود. از نظر فنی، همانطور که بالاتر اشاره کردم، نزدیک به یک شاهکار است. این تارانتینو است، همه می‌دانند که او چه توانایی‌هایی دارد، اما با توجه به آثار اخیرش، این یک سورپرایز خوشایند و شواهدی از کیفیت برای مخالفانش است که او توانسته فیلمی با اکشن کمتر خونین تولید کند. نمایش‌های فوق‌العاده‌ای از فیلم‌برداری عالی (روبرت ریچاردسون) وجود دارد و ویرایش همیشه در آثار تارانتینو بی‌نقص است (این بار به لطف فرد راسکین). موسیقی اعتیادآور است و نقش بسیار مهمی در فیلم دارد. می‌توانم بگویم اگر تارانتینو می‌توانست زمان فیلم را کوتاه‌تر کند و کنترل بهتری بر سرعت آن داشته باشد، این فیلم به طور فنی فیلم کاملاً بی‌نقصی می‌بود. در مجموع، "روزی روزگاری در هالیوود" بهترین فیلم تارانتینو نیست، اما مطمئناً یکی از بهترین‌های سال است. پر از اجراهای برنده جوایز (لطفاً نامزدی دوم اسکار برای دی‌کاپریو)، این داستان محور شخصیت سرشار از ارجاعات به دهه ۶۰ است که نقطه تفکیک‌برانگیز در اینکه آیا مردم از فیلم لذت خواهند برد یا نه، خواهد بود. قسمت اول آن کند است و زمان زیادی صرف برقراری داستان می‌کند، اما از لحظه‌ای که توانسته است به خود بیفتد، یک سفر سرگرم‌کننده است. اگر عاشق فیلم‌سازی هستید و از جزئیات هنر آگاهی دارید، تارانتینو یک تولید فنی نزدیک به کمال را ارائه می‌دهد. پایان جایگزین آن با وقایع واقعی باید جنجالی باشد، اما برای من، این یک دیدگاه از این است که همه چیز باید به چه شکل پیش می‌رفت اگر جهان عادلانه بود یا واقعاً، یک افسانه... در هالیوود. امتیاز: A-