فیلم The Exorcism 2024

به وضوح پاپ از آخرین ایفای نقش راسل به عنوان یک جن‌گیر چندان راضی نبود و پروژه را به تولیدکنندگان جدیدی سپرد که تصمیم گرفتند او را به عنوان یک بازیگر فاسد (با نام "آنتونی") در نقش یک کشیش جن‌گیر انتخاب کنند. اما بی‌خبر از او، ما می‌دانیم که صحنه استودیو محل حضور یک روح شرور است که پیشینیانش را از بین برده (یا شاید...

به وضوح پاپ از آخرین ایفای نقش راسل به عنوان یک جن‌گیر چندان راضی نبود و پروژه را به تولیدکنندگان جدیدی سپرد که تصمیم گرفتند او را به عنوان یک بازیگر فاسد (با نام "آنتونی") در نقش یک کشیش جن‌گیر انتخاب کنند. اما بی‌خبر از او، ما می‌دانیم که صحنه استودیو محل حضور یک روح شرور است که پیشینیانش را از بین برده (یا شاید او خودخواسته این کار را کرده) و حالا مصمم است که بیشتر ایجاد مزاحمت کند. خوشبختانه، کارگردان "پیتر" (آدام گلدبرگ) از یک کشیش واقعی (دیوید هاید پیرس) برای تأیید جنبه‌های مذهبی فیلم استفاده کرده است در حالی که "آنتونی" و همبازی‌اش "جو" (سام ورثینگتون) با تلاش‌های خود به طور مداوم با رویاهای زنده‌تری، حباب‌های روشنایی که می‌ترکند و کمی از حرکات شیطانی مواجه می‌شوند. واقعاً هیچ چیزی برای توصیه به کسی در این فیلم وجود ندارد. این فیلم نه اصل است و نه خنده‌دار. بازیگری چوبی دارد و به نظر می‌رسد نویسنده‌اش فردی بوده که به طور گسترده کتاب ترسناک‌های جانت و جان را مطالعه کرده و فکر کرده که این می‌تواند یک فیلم سرگرم‌کننده باشد. هیچ‌کدام از نام‌های بزرگ اینجا نفعی برای خودشان ندارند و در نهایت، ضعیف و به موقع به پایان می‌رسد. شاید یک اکران در ماه اکتبر/هالووین برایش بهتر بود، اما در غیر این صورت، این فقط یک تمرین ضعیف و تقلیدی است از اینکه چطور بزرگان سقوط کرده‌اند. ای کاش راسل کرو در فیلمی با الهام بیشتر ظاهر می‌شد. او بازیگری بیشتر از حد متوسط است و دیدن او در فیلمی این‌چنین بی‌انگیزه جای تاسف دارد. یک بازیگر الکلی ناکام با PTSD (به دلیل سوء استفاده‌های جنسی در کلیسا) نقش اصلی کشیش در یک فیلم ترسناک جن‌گیری را بر عهده می‌گیرد و به سوژه وحشت‌های شیطانی خود تبدیل می‌شود. این ایده‌ای عالی برای شروع نیست و با پیش‌زمینه غم‌انگیز یک بازیگر ناکام و دختری که به شدت تحت فشار است و مجبور به پذیرش نقش والدینی می‌شود، کمکی نمی‌کند. این فیلم بیشتر افسرده‌کننده و غم‌انگیز است تا ترسناک و به جو سنگینی که ایجاد می‌کند، می‌افزاید. نقاط قوت محدود شامل بازی‌های بالاتر از میانگین و ارزش‌های تولیدی، از جمله جلوه‌های ویژه است. خلاصه اینکه اگر شما "شوم" یا "جن‌گیر" را دیده‌اید، عملاً آنچه اینجا ارائه شده را دیده‌اید، فقط به‌مراتب بهتر. انتظارات زیادی از "جن‌گیری" نداشتم و سردرگمی اولیه‌ام درباره اینکه آیا این دنباله‌ای بر فیلم جن‌گیری دیگر راسل کرو از سال گذشته (جن‌گیر پاپ، 2023) است، کمکی نکرد. اما دو بخش اول فیلم به طرز شگفت‌انگیزی جذاب بود. جو و معماهایی که در طول داستان شکل می‌گیرد توجه مرا جلب کرد و حسی از هراس ایجاد کرد که مرا مشغول نگه داشت. این فیلم در ایجاد یک جو ترسناک که هم آزاردهنده و هم جذاب است، کار بسیار خوبی انجام می‌دهد. عکاسی و طراحی صحنه به حس دلهره‌آور و سایه‌های موجود در اتاق‌ها می‌افزاید و تنش را بیشتر می‌کند. راسل کرو عملکرد قوی‌ای به عنوان یک بازیگر سالخورده ارائه می‌دهد که به نظر می‌رسد در حال سقوط به جنون یا شاید تسخیر است. بازی او با ابعاد مختلف، عدم قطعیت مردی را به تصویر می‌کشد که نمی‌داند آیا در حال از دست دادن واقعیت است یا توسط چیزی شیطانی‌تر تسخیر شده. به عنوان مثال، تعاملات او با سایر شخصیت‌ها، از جمله یک کشیش مشکوک و یک عضو خانواده نگران، با حس فزاینده‌ای از تنش همراه است و به خوبی تنش را ایجاد می‌کند. تغییر تدریجی کرو از اعتماد به نفس به حالت‌های غیرقابل پیش‌بینی یکی از نکات قوت فیلم است. متأسفانه، فیلم در بخش پایانی از هم می‌پاشد. آنچه که یک روایت به دقت ساخته شده بود به هرج و مرج تبدیل می‌شود، و نتیجه‌گیری داستان کاملاً از آنچه که قبلاً آمده بود جدا به نظر می‌رسد. صحنه‌های پایانی تنش جوی را رها می‌کنند و به سمت اکشن و جلوه‌های ویژه بیش از حد می‌روند که وحشت روان‌شناختی که به دقت ایجاد شده بود را تضعیف می‌کند. پایان هیچ نتیجه‌گیری رضایت‌بخش ندارد زیرا هیچ چیزی از آن منطقی نیست. معماها و توسعه شخصیت‌های به دقت طراحی شده کنار گذاشته می‌شوند تا نتیجه‌ای به دست آید که بیشتر شبیه یک نمایش است تا پیشرفت منطقی داستان. این تغییر ناگهانی بیننده را با سوالات بیشتری نسبت به پاسخ‌ها باقی می‌گذارد و نه به گونه‌ای که دعوت به تفکر کند، بلکه بیشتر به شکلی که آزاردهنده و ناقص به نظر می‌آید. "جن‌گیری" به صفی طولانی از فیلم‌های جن‌گیری می‌پیوندد که از هدف خود دور شده‌اند. در حالی که با وعده‌ای آغاز می‌شود و جو جذاب و دینامیک‌های قوی شخصیت را ایجاد می‌کند، در نهایت در ارائه یک روایت منسجم یا رضایت‌بخش ناکام می‌ماند. دور شدن بخش پایانی از لحن و ساختار داستانی که در ابتدا برقرار شده، ناتوانی فیلم در حفظ تنش و رمز و راز اولیه را نشان می‌دهد. به طور کلی، "جن‌گیری" فیلمی است که پتانسیل داشت اما در نهایت دچار لغزش شد. عملکرد راسل کرو و ساختار جوی اولیه قابل تحسین است، اما بخش پایانی پر هرج و مرج و بی‌معنا، خواسته‌های زیادی را باقی می‌گذارد. به عنوان یک ورودی دیگر در ژانر جن‌گیری، این فیلم نتوانسته خود را متمایز کند و به جای آن، به یک نمونه دیگر تبدیل می‌شود از فیلمی که با قوت آغاز می‌شود اما در ادامه راه را گم می‌کند و بیننده را ناامید و بی‌ارتباط می‌گذارد. "جن‌گیری" بیشتر یک درام روانشناختی است تا یک فیلم ترسناک خالص، و این همان جایی است که قدرت خود را پیدا می‌کند. راسل کرو عملکردی جذاب ارائه می‌دهد و بررسی فیلم از اعتیاد، گناه و رستگاری به آن وزن احساسی می‌بخشد. با این حال، به عنوان یک فیلم ترسناک، به خوبی به هدف نمی‌زند. ترس‌ها حداقل هستند، عناصر ماورایی عمق چندانی ندارند و پایان آن بسیار آشنا به نظر می‌رسد. اگر به دنبال یک داستان شخصیت‌محور با چاشنی‌ای از ترس هستید، "جن‌گیری" ارزش تماشا دارد. فقط انتظار نداشته باشید که بعد از آن با چراغ روشن بخوابید.