فیلم Rocco and His Brothers 1960

این فیلم به نام “سی‌مونه” و برادرانش می‌توانست نام دیگری داشته باشد، زیرا شخصیت برادرش، رناتو سالواتوری، بیشتر از بقیه اعضای خانواده تأثیرگذار است. آن‌ها به رهبری مادر خانواده، “روزاریا” (کاتینا پاکسینو)، از جنوب ایتالیا به میلان می‌روند تا خانه جدیدی پیدا کنند. دلیل این انتقال این است که پسر بزرگ‌تر، “وینچنزو” (اسپیروس فوکاس)، به آنجا رفته تا با دوست‌دخترش “جینتا” (کلودیا کاردیناله) باشد. به...

این فیلم به نام “سی‌مونه” و برادرانش می‌توانست نام دیگری داشته باشد، زیرا شخصیت برادرش، رناتو سالواتوری، بیشتر از بقیه اعضای خانواده تأثیرگذار است. آن‌ها به رهبری مادر خانواده، “روزاریا” (کاتینا پاکسینو)، از جنوب ایتالیا به میلان می‌روند تا خانه جدیدی پیدا کنند. دلیل این انتقال این است که پسر بزرگ‌تر، “وینچنزو” (اسپیروس فوکاس)، به آنجا رفته تا با دوست‌دخترش “جینتا” (کلودیا کاردیناله) باشد. به محض رسیدن، یک نزاع خانوادگی زنده شکل می‌گیرد که در آن “روکو” (آلن دلون)، “سی‌مونه”، “سیرو” (ماکس کارتیه) و برادر کوچکترشان “لوکا” (روکو ویدولاتی) تلاش می‌کنند تا زندگی خود را بگذرانند، در حالی که “وینچنزو” هم سعی می‌کند به آن‌ها کمک کند. پیدا کردن کار سخت است و آن‌ها به ناچار به سوءاستفاده از سیستم می‌پردازند تا سقفی بالای سرشان داشته باشند. در این حین، “سیرو” کار پیدا می‌کند و بقیه تلاش می‌کنند تا مقداری پول جمع کنند. داستان به‌طور غیررسمی تقسیم‌بندی شده و هر برادر بخشی از داستان را به خود اختصاص می‌دهد، اما به تدریج تمرکز بر روی “سی‌مونه” که جذاب اما غیرقابل‌اعتماد است، افزایش می‌یابد. او در رینگ بوکس موفق می‌شود و شروع به کسب درآمد می‌کند و با “نادیا” (انی ژیراردو) که زن شب است، رابطه‌ای عمیق برقرار می‌کند. اما وقتی او متوجه می‌شود که “سی‌مونه” برای تأمین هزینه‌هایشان دزدی کرده، از “روکو” می‌خواهد تا هدایا را برگرداند و به شهری دیگر می‌رود. حالا “روکو” دعوت‌نامه خدمت نظامی‌اش را دریافت می‌کند و پس از ارسال آخرین لیرش به مادرش، به “نادیا” برخورد می‌کند و بین آن‌ها یک romance شکل می‌گیرد. اینجا اما رابطه‌ای بر پایه عرضه و تقاضا نیست و وقتی برادرش از این موضوع مطلع می‌شود، او و دوستانش سناریویی با عواقب وخیم طراحی می‌کنند. “سی‌مونه” اکنون در مسیری واضحاً خودویرانگر قرار دارد و “روکو”، که اکنون یک بوکسور ممتاز است و از رفتار برادرش متنفر شده، و “نادیا” که از تقریباً همه، از جمله خود، نفرت دارد، وضعیت خانواده “پاروندی” را هر روز سمی‌تر می‌کند. لوتچینو ویسکونتی این سم را به طرز مؤثری به تصویر می‌کشد و داستان شخصیت‌محور او به گونه‌ای پیش می‌رود که کاملاً غیرقابل پیش‌بینی است. قطعاً انتقام وجود دارد، اما به روشی ظریف و انباشته اعمال می‌شود که به ما پایانی می‌دهد که کاملاً رضایت‌بخش نیست اما به نوعی مناسب به نظر می‌رسد. سالواتوری به‌خوبی این نقش را ایفا می‌کند و ژیراردو و پاکسینو نیز در نقش مادر ایتالیایی، که شخصیتش مسئول برخی از لحظات خنده‌دار و دراماتیک این درام خانوادگی است، درخشنده هستند. محیط یک کشور که هنوز از ویرانی‌های جنگ بهبود می‌یابد و با پول کم و فرصت‌های نامتعادل روبه‌روست، به‌خوبی چالش‌ها و مشکلات جابجایی و جا افتادن را به تصویر می‌کشد. عکاسی سیاه و سفید به طرز چشم‌گیری زندگی در محله‌های فقیرنشین را با معماری زیبا میلان تضاد می‌کند و نشان می‌دهد که حتی در اینجا نیز داستان‌های از تنگدستی و ثروت وجود دارد. مانند بسیاری از داستان‌ها، بوکس نه‌تنها به‌عنوان وسیله‌ای برای امید بلکه به‌عنوان ابزاری برای نفرت و جاه‌طلبی نیز استفاده می‌شود و در این نقش، دلون در کاراکتر “روکو” خود را به‌خوبی نشان می‌دهد که در زندگی با مشکلات زیادی روبروست. بخش پایانی داستان به “لوکا” جوان می‌رسد که ممکن است احساس کند کمی مورد بی‌توجهی قرار گرفته، اما شاید او بیشترین تأثیر را بپذیرد و آینده‌ای روشن‌تر داشته باشد. این فیلم پرجنب‌وجوش، خشمگین و هوشمند است و احتمالاً بهترین فیلم ویسکونتی برای من است و اگر بتوانید چند ساعت را به تماشای آن بر روی پرده بزرگ اختصاص دهید، ارزش تلاش را دارد.