فیلم Scent of a Woman 1992

فیلم دیگری که بعد از انتشارش تماشا کردم، اما به تازگی دوباره آن را دیده‌ام. باید بگویم که احتمالاً ۳۰ سال پیش نظر بهتری درباره‌اش داشتم. هیچ چیز منفی درباره بازیگران نیست؛ همه آن‌ها کار قابل قبولی انجام دادند. فقط فکر می‌کنم دو ساعت و نیم زمان زیادی بود که با سرهنگ (ببخشید، سرهنگ دوم) سپری کردم. حتی «اسلید» خود نیز اعتراف می‌کند که همیشه فردی...

فیلم دیگری که بعد از انتشارش تماشا کردم، اما به تازگی دوباره آن را دیده‌ام. باید بگویم که احتمالاً ۳۰ سال پیش نظر بهتری درباره‌اش داشتم. هیچ چیز منفی درباره بازیگران نیست؛ همه آن‌ها کار قابل قبولی انجام دادند. فقط فکر می‌کنم دو ساعت و نیم زمان زیادی بود که با سرهنگ (ببخشید، سرهنگ دوم) سپری کردم. حتی «اسلید» خود نیز اعتراف می‌کند که همیشه فردی ناامیدکننده بوده و به نظر می‌رسد پس از حادثه‌ای که به کوری‌اش منجر شد، وضعیتش بدتر شده و به خودکشی نیز فکر می‌کند. این قابل درک است؛ در بعضی مواقع به نظر می‌رسید که او صرفاً یک بار اضافی است و خودکشی گزینه‌ای ممکن به نظر می‌رسید. سرهنگ دوم «فرانک اسلید» می‌تواند به طور غیررسمی به هر کسی که به دایره‌اش وارد می‌شود، توهین کند: چه دوست باشد، چه دشمن، چه عضو خانواده و چه غریبه. و او می‌تواند به خاطر تحریکاتی که ما انسان‌های معمولی یاد می‌گیریم در سکوت یا با کمی کلاس تحمل کنیم، به طور فیزیکی نیز آزاردهنده باشد. بله، این سبک اوست، اما صبر کنید. به نظر می‌رسد که این فقط شامل مردان می‌شود. با زنان، که به طرز جادویی از بوی آن‌ها متوجه جذابیتشان می‌شود، او با ادب، جذاب و محترم است و فقط گاهی دچار رفتارهای نامناسب می‌شود. پس اگر او می‌تواند با زنان جذاب به طور عادی رفتار کند، مشکلش با دیگران چیست؟ خوب، البته که مهم نیست، زیرا او بزرگ‌تر از زندگی و مرکز توجه فیلم است. همه حالات و رفتارهای او به سخنرانی‌اش در پایان فیلم منجر می‌شود، کلماتی که نشان می‌دهد او قهرمان فیلم است. دوست دارم فکر کنم که زمان گذرانده شده‌اش با «چارلی» برای او تحول‌آفرین بود و به رشد واقعی شخصیتش منجر شد، اما واقعاً فکر نمی‌کنم که چیزی به جز به دست آوردن معجزه‌آسا بینایی‌اش بتواند نتیجه خوشایندی به همراه داشته باشد. «چارلی» (کریس او'Dانل) دانشجوی محرومی است در مدرسه خصوصی «بیر» که وضعیت بورس تحصیلی‌اش باعث می‌شود تا بسیاری از همکلاسی‌های مرفه‌اش به او نگاه تحقیرآمیزی داشته باشند. مدیر نسبتاً خودخواه آن‌ها «تراسک» (جیمز رب‌هورن) قربانی یک شوخی ناخوشایند و تحقیرآمیز می‌شود و مطمئن است که «چارلی» و دوست بی‌اراده‌اش «جرج» (فیلیپ سیمور هافمن) می‌دانند که این شوخی کار چه کسی بوده است. او تصمیم می‌گیرد که جلسه‌ای با تمام دانش‌آموزان برگزار کند تا از آن‌ها اعتراف بگیرد. در همین حال، و همیشه در مضیقه مالی، «چارلی» پیشنهادی برای نگهداری از یک مرد نابینا دریافت می‌کند. و اینجا است که او با شوک بزرگی روبرو می‌شود! معرفی او به «سرهنگ دوم اسلید» (آل پاچینو) قطعاً چشمانش را باز می‌کند. این مرد یک قلدر است و واقعاً واژه دیگری برای توصیف او وجود ندارد. او بینایی‌اش را در حین خدمت به کشورش از دست داده و در ابتدا به عنوان یک فرد بی‌تحمل و بددهن با حس برتری و علاقه به «بوربن» به نظر می‌رسد. «اسلید» و کمک جدیدش قرار است برای روز شکرگزاری به نیویورک سفر کنند. پروازهای درجه یک، یک سوئیت در «والدورف» و یک همبرگر ۲۸ دلاری جوان را گیج می‌کند، اما نه به اندازه اعترافی که کارفرمایش درباره هدف این سفر می‌کند. آنچه در ادامه می‌آید، مسیر نسبتاً قابل پیش‌بینی‌ای را دنبال می‌کند، اما واقعاً این دو شخصیت هستند که در اینجا درخشان هستند. پاچینو، به طرز قابل‌ملاحظه‌ای، نقش آسان‌تری را بازی می‌کند. او در نقش قوی‌تر و قاطع‌تر به عنوان نماد زشت‌خوئی ظاهر می‌شود. این «چارلی» است که باید به آرامی بر روی تخم‌مرغ‌ها راه برود زیرا باید نیازش به پول، ترسش از آنچه در مدرسه پیش رو دارد و علاقه‌اش به این مرد متناقض را با هم تطبیق دهد. با رفتن به افراط‌های مختلف، «چارلی» (و تماشاگران) با مردی آشنا می‌شوند که استانداردهایی دارد که احساس می‌کند از بین رفته‌اند. وفاداری، شرافت و شاید از همه مهم‌تر - صداقت. او امیدوار است که این ویژگی‌ها را در همراهش ببیند - اما آیا خواهد دید؟ ما شاهد یک اجرای فوق‌العاده و به خوبی نوشته شده از پاچینو هستیم که در آن فکر می‌کنم به راحتی می‌توان آن را احساسی‌ترین و عمیق‌ترین عملکردش دانست، و «او'Dانل» نیز به خوبی به عنوان حریف خجالتی و درون‌گرا با او همراهی می‌کند که هر روز کمتر یک‌طرفه می‌شود. یک سفر ناموفق به خانواده‌اش برای ناهار بوقلمون با یکی از بهترین تانگوهایی که احتمالاً در صفحه نمایش خواهید دید، تعدیل می‌شود - و من واقعاً دو ساعت و نیم را به طرز جذابی گذراندم. خون جدید در رگ‌های قدیمی یا برعکس، یا هر دو؟