فیلم هندی The House with a Clock in Its Walls 2018

در چند جای فیلم «خانه‌ای با ساعتی در دیوارهایش»، به‌ویژه اوایل، صحنه‌هایی بود که امیدم را برانگیخت، اما در پایان؟ وای چقدر ناامید شدم. بازیگر نقش اصلی بازیگر خیلی خوبی نیست (که اغلب هنگام انتخاب بازیگر جوان مشکل‌ساز است)، و جلوه‌های ویژه نیز نسبتاً ضعیف‌اند. بدترین نکته این است که فیلم نمی‌تواند روایت خود را یکدست نگه دارد، که وقتی پای داستان خودت در میان...

در چند جای فیلم «خانه‌ای با ساعتی در دیوارهایش»، به‌ویژه اوایل، صحنه‌هایی بود که امیدم را برانگیخت، اما در پایان؟ وای چقدر ناامید شدم. بازیگر نقش اصلی بازیگر خیلی خوبی نیست (که اغلب هنگام انتخاب بازیگر جوان مشکل‌ساز است)، و جلوه‌های ویژه نیز نسبتاً ضعیف‌اند. بدترین نکته این است که فیلم نمی‌تواند روایت خود را یکدست نگه دارد، که وقتی پای داستان خودت در میان است، گناهی تقریباً بخشودنی نیست. یعنی قواعد را اینجا گذاشته‌ای، پس چرا بی‌دلیل آن‌ها را می‌شکنی؟ نمره نهایی: نیم ستاره — خسته‌کننده و ناامیدکننده. در صورت امکان از دیدن آن پرهیز کنید. از اینکه چقدر از این فیلم خوشم آمد متعجب شدم. جک بلک و کیت بلانشت در این فیلم در کنار هم عالی‌اند. فیلم حس و حال فیلم‌های ترسناک کودکانه دههٔ ۸۰ را داشت. دوست دارم فیلم‌های بیشتری با این شخصیت‌ها ببینم. چند شوخی مربوط به مدفوع وجود دارد که بدترین بخش فیلم بودند (هرچند این نوع شوخی‌ها در فیلم‌های کودکان امروزی معمول به نظر می‌رسد). فکر می‌کنم این فیلم ظرف چند سال به وضعیت فیلم‌های فرقه‌ای برسد. فانتزی و وحشت سبک تا حد زیادی هم‌راستا هستند، هرچند این موضوع برای بسیاری از تماشاگران مشکل‌ساز است. این فیلم را اخیراً دیدم و واقعاً خوشم آمد. چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد و کارهایی را انجام می‌دهد که دیگران هم به همان خوبی انجام داده‌اند، اما توانسته تماشاگران را—به‌خصوص جوانان و نوجوانان—خوب سرگرم کند. بله، فیلم چند صحنهٔ ترسناک‌تر دارد که شاید تأثیرگذار باشند، اما برای من طاقت‌فرسا نبودند. فیلمنامه بر سفر پسری یتیم به خانهٔ عمویش استوار است؛ عمویی که قبلاً شعبده‌باز بوده و اکنون در عمارت شریک سابق صحنه‌اش که او هم فوت شده زندگی می‌کند و درواقع یک جادوگر است، هرچند چندان بااستعداد نیست. خانه افسون‌شده است و مبلمان و اشیاء جان دارند، و درعین‌حال ساعتی درون دیوارها پنهان شده که باید پیدا شود تا از وقوع اتفاق بسیار بدی جلوگیری شود. مشکل آثارِ تلاش‌کننده برای تلفیق کمدی و وحشت سبک این است که در واقع ممکن است رضایت هیچ‌یک از گروه‌ها را جلب نکند: کسانی که دنبال یکی هستند از دیگری ناراضی می‌شوند. همان‌طور که گفتم، فیلم می‌تواند برای جوانان بسیار جذاب باشد، اما صحنه‌های قوی‌تر ممکن است والدین را دربارهٔ دیدن آن برای فرزندانشان مردد کند. جک بلک بازیگری نیست که قبلاً خیلی دوست داشته باشم؛ اغلب او را از فیلم‌های کمدی سطحی یا آثار مرتبط با موسیقی می‌شناختم. تا حدودی که یادم می‌آید، این نخستین فیلم او بود که واقعاً خوشم آمد، و باید اعتراف کرد بلک بخش مهمی از فیلم است؛ او می‌تواند بامزه باشد بدون اینکه در مواقع لازم توانایی نگاه جدی را از دست بدهد. کیت بلانشت تاحدودی غافلگیرکننده است؛ او بازیگری مطرح است که معمولاً با تولیدات بزرگ می‌شناسم. او در این فیلم عالی است و دیدن عملکردش ارزش دارد، به‌ویژه در مقابل بلک که به نظر می‌رسد میانشان همکاری خوبی شکل گرفته. متأسفانه نسبت به بازیگر نوجوان اوون واکارو احساس چندان مثبتی نداشتم. او بسیار جوان است و نمی‌توان از او انتظار اجرای درخشان داشت؛ در چند لحظه نشانه‌هایی از استعداد نشان می‌دهد، اما فعلاً بیش از آن نیست. الی راث کارگردانی نیست که خیلی دوست داشته باشم؛ او معمولاً روی فیلم‌های اسلَشر متمرکز است و برای چنین فیلمی کسی نیست که رویش خیلی حساب کنم. با این حال، به‌طور غافلگیرکننده‌ای کارگردان از عهدهٔ کار با مهارت و کفایت نسبی برآمد. فیلم تصویربرداری بسیار خوبی دارد که بر CGI باکیفیت و طراحی مناسب صحنه‌ها و لباس‌ها استوار است. جلوه‌ها هم در مجموع خوب هستند. صحنه‌ای که شخصیت‌ها در باغ خانه با ستارگان و سیاره‌ها بازی می‌کنند و بخش افتتاحیهٔ فیلم را به‌ویژه دوست داشتم؛ این بخش‌ها کنجکاوی و توجه ما را جلب می‌کنند. موسیقی متن نیز کمک زیادی می‌کند؛ ملودی‌های خوبی دارد که به فیلم می‌افزایند بدون اینکه توجه‌مان را ربایند. با این حال، همه‌چیز بی‌نقص نیست. تدوین کمی ضعیف است و بعضی صحنه‌ها می‌توانست کوتاه‌تر باشند. ریتم فیلم هم مشکل دارد: پس از شروعی عالی و پیش از پایانی خوب، بخش میانی چندان جذاب نیست. چند شخصیت نیز خوب به‌کار گرفته نشده‌اند، از جمله ضدقهرمان که انگیزه‌ها و رفتارهایش دست‌کم کلیشه‌ای و بدون جذابیت‌اند. همچنین در طول فیلم چند صحنهٔ نگران‌کننده (مثلاً عروسک‌های زنده) وجود دارد که به نظر نمی‌رسد با فضای کلی فیلم همخوانی داشته باشند.