فیلم The Good Shepherd 2006

به‌جای خرج کردن ثروت برای تغییر چهره‌های مخصوص، جراحی پلاستیک و پروتزها، رمز موفقیت یک مأمور ضدجاسوسی موفق در واقع مقدار زیادی بریل‌کریم، یک عینک فِرم‌قطور و یک بارانی زانو‌بلند قهوه‌ای روشن است. این راه‌حل تا حدی برای مت دیمون در این درام کم‌رمق جواب می‌دهد؛ فیلمی که در دورانی از تاریخ رخ می‌دهد که دولت آمریکا تازه فهمیده بود باید از دشمنان احتمالی قرن...

به‌جای خرج کردن ثروت برای تغییر چهره‌های مخصوص، جراحی پلاستیک و پروتزها، رمز موفقیت یک مأمور ضدجاسوسی موفق در واقع مقدار زیادی بریل‌کریم، یک عینک فِرم‌قطور و یک بارانی زانو‌بلند قهوه‌ای روشن است. این راه‌حل تا حدی برای مت دیمون در این درام کم‌رمق جواب می‌دهد؛ فیلمی که در دورانی از تاریخ رخ می‌دهد که دولت آمریکا تازه فهمیده بود باید از دشمنان احتمالی قرن بیستم اطلاعات به‌دست آورد. او اینجا «ادوارد ویلسون» است؛ پس از پیوستن به نوعی انجمن محرمانه در مدرسه، هنرهای جاسوسی را در لندن جنگ‌زده می‌آموزد، سپس به برلین می‌رود و بعد به آمریکا بازمی‌گردد، جایی که مهارت‌های اندوخته‌اش او را در ردیابی طرفداران نازی و مأموران و مهاجران شوروی در موقعیت مناسبی قرار می‌دهد. ابتدا پرشور و با احساس وظیفهٔ میهن‌پرستانه است، اما هرچه ازدواج شتاب‌زده‌اش با «مارگارت» (آنجِلینا جولی که کم‌مصرف به کار گرفته شده) دچار مشکل می‌شود، بدبینی روی می‌آورد و آن شیارِ اخلاقی‌ای که در او باقی مانده بود، در تصمیم‌گیری مصمم برای گرفتن نتیجه — فارغ از روش‌هایی که اغلب دستیارش «ری» (جان تورترورو) به‌کار می‌گیرد — محو می‌شود. رابرت دنیرو بی‌تردید در مقام کارگردان جذابیت آورده، اما اغلب بازیگران مکمل چیز چندانی به این درام پریشان اضافه نمی‌کنند؛ فیلم مرتباً در زیر لایه‌های ظاهری‌اش لیز می‌خورد و دنبال خنجر می‌گردد. نمی‌توان حدس زد لهجه بیلی کراداپ از کجا آمده و ریتم کند این درام، هرچند تصویربرداری‌اش شیک است، تماشایش را خسته‌کننده می‌کند. همه‌چیز کمی بیش از حد خودخواسته به‌نظر می‌رسد و جنبه‌ای ناپخته و متکبر از حس برتری‌جویی آمریکایی را نشان می‌دهد که برای من تا حدی خسته‌کننده بود.