فیلم The Thomas Crown Affair 1968

این فیلم دزدی به طرز شگفت‌انگیزی ساده و باکلاس است و به وضوح توانایی استیون مک‌کویین را به عنوان یک بازیگر به نمایش می‌گذارد. در نقش اصلی، او به عنوان یک میلیونر ظاهر می‌شود که ظاهری از مردی دارد که همه چیز دارد، اما در واقع به طور دقیق در حال برنامه‌ریزی و اجرای یک سرقت بانک است که بیش از ۲ میلیون دلار برای...

این فیلم دزدی به طرز شگفت‌انگیزی ساده و باکلاس است و به وضوح توانایی استیون مک‌کویین را به عنوان یک بازیگر به نمایش می‌گذارد. در نقش اصلی، او به عنوان یک میلیونر ظاهر می‌شود که ظاهری از مردی دارد که همه چیز دارد، اما در واقع به طور دقیق در حال برنامه‌ریزی و اجرای یک سرقت بانک است که بیش از ۲ میلیون دلار برای او به ارمغان می‌آورد. زمانی که شرکت بیمه بهترین محقق خود - فای داناوی، جذاب و زیرک - را به کار می‌گیرد، او به سرعت متوجه موضوع می‌شود و ما شاهد یک بازی موش و گربه‌ای با عطر و بویی از رمانس بی‌احساس هستیم. موسیقی میشل لگران فوق‌العاده است؛ دیالوگ‌ها محکم و گاه witty هستند و کارگردانی نورمن جویسون ظریف و جذاب است که به صحنه‌ای در انتها منجر می‌شود که هرگز فراموش نخواهید کرد. واقعاً کار فوق‌العاده‌ای است. امروزه دیگر چنین فیلم‌هایی ساخته نمی‌شود و شاید این یک نکته مثبت باشد. مک‌کویین در نقش توماس کرون، میلیونری است که گروهی از افراد شبیه به D.B. Cooper را استخدام می‌کند تا یک بانک را سرقت کنند و پول را به او بدهند. او با پول نقد به ژنو پرواز می‌کند و یک حساب مخفی باز می‌کند که از آن برای پرداخت به گروهش به صورت اقساط استفاده می‌کند. جک وستون در نقش اروین، یکی از دزدان، بازی می‌کند که می‌دانید همه چیز را خراب خواهد کرد. پلیس بوستون در سردرگمی است و رهبری آن را کارآگاه اصلی، ادی مالون (پل برک) به عهده دارد. هیچ اثر انگشتی وجود ندارد و به نظر می‌رسد هیچ‌کس نمی‌تواند توصیف دقیقی از گروه دزدی بدهد، و پلیس در بن‌بست قرار دارد. در اینجا، تقریباً پس از سی و شش دقیقه، ویکی اندرسون (فای داناوی) وارد می‌شود. ویکی شیک و به نوعی احمق به نظر می‌رسد و محقق بیمه‌ای کاملاً مناسب است. او و مالون تقریباً سه دقیقه را صرف حدس زدن می‌کنند که کرون پشت سرقت است. ویکی به خاطر پول در این کار دخالت می‌کند و ده درصد از بیش از دو میلیون دلار دزدی به عنوان حقوق خود دریافت می‌کند. ویکی برای به دست آوردن مبلغ زیادی پول و اثبات اینکه او در سرقت نقش داشته، به روش‌های فوق‌العاده‌ای دست می‌زند و فرزند اروین را ربوده و خود را در دسترس کرون قرار می‌دهد، در حالی که زیر نظر دستیاران مالون است. کرون و ویکی عاشق هم می‌شوند، یا آیا ویکی این تحقیق را به مناطق مشکوک می‌کشاند؟ او همه کارت‌هایش را رو می‌کند و به کرون می‌گوید که به او مشکوک است و به معنای واقعی کلمه در کنار اوست. بیشتر فیلم به این نبرد فکری بین آن‌ها اختصاص دارد، هر یک سعی می‌کند دیگری را فریب دهد. سرانجام، کرون آزمایش نهایی را برای ویکی بی‌نقص ارائه می‌دهد و پیشنهاد می‌کند که دوباره بانک را سرقت کند و ببیند که آیا او او را لو می‌دهد یا نه. این فیلم در سال ۱۹۶۸ اکران شد و مبنای بازسازی برتر در تمامی جوانب در سال ۱۹۹۹ با بازی پیرس برازنان و رنه روسو بود. من نیز در سال ۱۹۶۸ به دنیا آمدم و در حین تماشای آنچه که دنیای مد و طراحی داخلی بر والدین جوانم تحمیل می‌کرد، احساس پیری کردم. مک‌کویین خنک و با اعتماد به نفس است، داناوی خنک و با اعتماد به نفس است و فیلم سرد و بی‌تفاوت است. بیننده به این افراد هیچ احساسی ندارد و فکر می‌کنم کارگردان این را درک می‌کند. جویسون از هر ترفند سینمایی ممکن استفاده می‌کند – خدا را شکر که به عنوان یک ملت توانستیم فرآیند تقسیم صفحه را رد کنیم و آن را به عنوان آنچه که بود، یعنی احمقانه، بشناسیم. سرمایه‌گذاری انجام شده بر روی این دو شخصیت بسیار ناچیز است و من می‌دانستم هر حرکتی که انجام دهند، چه خواهد بود. تماشای این فیلم مانند تماشای یک قسمت از "کولمبو" است. جرم اتفاق می‌افتد، ما می‌دانیم که چه کسی آن را انجام داده، و قرار است با فرآیند شناسایی سرگرم شویم. در این فیلم، بازی‌های جنسی و تنش‌های موجود قرار است سرگرمی باشد و اینگونه نیست. صحنه شطرنج بامزه است، بوسه طولانی به نظر نمی‌رسد و با یکی دیگر از ترفندهای جویسون به پایان می‌رسد. "آسیاب‌های ذهن شما" یکی از بدترین برندگان جایزه بهترین آهنگ آکادمی است. به نظر می‌رسد که این آهنگ در یک استودیوی ضبط در دستشویی نوشته شده باشد در حالی که خواننده گلویش را صاف می‌کند و ارکستر سازهایشان را کوک می‌کند. میشل لگران نمی‌تواند تصمیم بگیرد که آیا این فیلم یک رمانتیک هالیوودی از بیست سال پیش است یا یک فیلم مدرن که آن سنت‌های قدیمی را زیر پا می‌گذارد. او در همه جا پراکنده است. در نهایت، انگیزه کرون برای تمام این کارها این است که او خسته است – من هم می‌دانم چطور احساس می‌کند. در حالی که داناوی در پایان بغضش را فرو می‌خورد و تنها احساس را در "مورد توماس کرون" نشان می‌دهد، من هم تکه‌های پاپکورنم را فرو دادم و دکمه توقف را روی ریموت علامت زدم.