فیلم Airport ’77 1977

در پردهٔ سوم، در بخش نجات غواصی کمی کند می‌شود ولی بعد کمی بهتر شده و تا حدی خوب تمام می‌کند. حالا که سه‌تای این سری را دیده‌ام، گرچه چندان عالی نیستند، من از طرفداران فیلم‌های «ایرپورت» هستم، هرچند گهگاه مضحک می‌شوند. امتیاز: ۳.۰/۵ با وجود — یا شاید به‌خاطر — بازیگرانی درخشان، این فیلم فاجعه‌آمیز واقعاً ضعیف است که عناصر فیلم اصلی «ایرپورت» (۱۹۷۰) را...

در پردهٔ سوم، در بخش نجات غواصی کمی کند می‌شود ولی بعد کمی بهتر شده و تا حدی خوب تمام می‌کند. حالا که سه‌تای این سری را دیده‌ام، گرچه چندان عالی نیستند، من از طرفداران فیلم‌های «ایرپورت» هستم، هرچند گهگاه مضحک می‌شوند. امتیاز: ۳.۰/۵ با وجود — یا شاید به‌خاطر — بازیگرانی درخشان، این فیلم فاجعه‌آمیز واقعاً ضعیف است که عناصر فیلم اصلی «ایرپورت» (۱۹۷۰) را با بخش‌هایی از «ماجراجویی پوزیدون» (۱۹۷۲) ترکیب کرده است. جیمز استوارت گهگاه به‌عنوان مالک یک هواپیمای مملو از مسافر ظاهر می‌شود؛ هواپیما که باید مثلث برمودا را کمترین نگرانی‌اش بداند، با مه و حتی یک هواپیماربایی روبه‌رو می‌شود! کاپیتان جک لمون (در نقش «گالاگر») با کمک ماهرانهٔ مهماندار ارشد «کارن» (لی گرانت)، این هواپیمای بسیار جادار را می‌بیند که حالا زیر آب و کمی از مسیر خارج شده است. آیا آن‌ها می‌توانند به سطح برسند و نجات‌دهندگان را مطلع کنند؟ متأسفانه همهٔ این‌ها بیش از حد غیرقابل‌باور است. نیم‌ساعت پایانی بازیگرانی چون کریستوفر لی، اولیویا دو هاویلند و جوزف کاتن را در مجموعه‌ای از ریزملودرام‌ها نشان می‌دهد که زندگی و ضعف‌هایشان برای ما به نمایش گذاشته می‌شود — و چندان هم جذاب نیست. جلوه‌های ویژه آشکارا در تانک ماهی (اگرچه برای ماهی‌های بزرگ) فیلم‌برداری شده‌اند؛ دیالوگ‌ها نسبتاً بی‌رنگ‌اند و موسیقی جان کاکاواس تلاش می‌کند بار سنگینی را از بازیگرانی که نه با هم جور شدند و نه درخشیدند، به دوش بکشد. خوشبختانه این ژانر که اغلب موفق بود در حال پایان است — و مطمئناً ایده تا زمان عرضهٔ این فیلم بارها تکرار شده بود. بد هم نیست؛ اگر بیرون باران ببارد قابل تماشا است، اما برای این همه ستارهٔ هالیوود متأسفانه کاملاً فراموش‌شدنی است.