فیلم Kill Bill: Vol. 2 2004

"Kill Bill Vol. 2" که در سال 2004 به نویسندگی و کارگردانی کوئنتین تارانتینو منتشر شد، داستان "Kill Bill Vol. 1" را که در سال 2003 به نمایش درآمد، به پایان می‌رساند و سوالات باقی‌مانده را پاسخ می‌دهد. قاتل سابق، عروس (با بازی اوما Thurman)، پس از قتل نامزد و دوستانش در یک تمرین عروسی در ال پاسو، به دنبال انتقام است. او با تبهکاران...

"Kill Bill Vol. 2" که در سال 2004 به نویسندگی و کارگردانی کوئنتین تارانتینو منتشر شد، داستان "Kill Bill Vol. 1" را که در سال 2003 به نمایش درآمد، به پایان می‌رساند و سوالات باقی‌مانده را پاسخ می‌دهد. قاتل سابق، عروس (با بازی اوما Thurman)، پس از قتل نامزد و دوستانش در یک تمرین عروسی در ال پاسو، به دنبال انتقام است. او با تبهکاران قدرتمند بَد (با بازی مایکل مدسن) و ال (با بازی دارل هانا) روبرو می‌شود تا در نهایت به سرکرده، بیل (با بازی دیوید کارادین) برسد. گوردون لیو در نقش استاد هنرهای رزمی پای می بازی می‌کند و مایکل پارکس نیز در نقش استبان ویهیو حضور دارد. این قسمت از دوگانه بیشتر بر دیالوگ‌ها متمرکز است و شخصیت‌ها را بیشتر توسعه می‌دهد و به بسیاری از سوالات پاسخ می‌دهد. به عنوان مثال: عروس چگونه چنین مبارز شکست‌ناپذیری است؟ ال چگونه چشم راستش را از دست داد؟ چرا بیل کشتار عروسی را انجام داد؟ بد چگونه دوران بازنشستگی‌اش را می‌گذراند؟ مشکل این است که شخصیت‌ها همگی کاریکاتورهای کارتونی هستند و قاتلان بی‌رحمی به شمار می‌روند. غیر ممکن است که به این نوع شخصیت‌ها "عمق بیشتری" بدهیم، حداقل از نظر احساس همدردی. بگذارید همه آن‌ها یکدیگر را بکشند. علاوه بر این، داستان آنقدر سطحی است که شایسته چنین درمان حماسی نیست و اگر هر دو فیلم در یک فیلم 2.5 ساعته خلاصه می‌شدند، به مراتب مؤثرتر بود. با این حال، این فیلم به قدری غیرمعمول است که به روشی سرگرم‌کننده است، مانند "Mojave Moon" در سال 1996، ولی بهتر. این فیلم ترکیبی جالب از وسترن‌های اسپاگتی، فیلم‌های هنرهای رزمی دهه 70، عناصری از باند و ویژگی‌های خاص تارانتینو است. اما ادعای اینکه فیلم‌های "Kill Bill" شاهکارهای سینمایی از نظر کارگردان‌محوری هستند، اغراق‌آمیز است. به عنوان مثال، اعتبارهای پایانی مضحک که بیش از 12 دقیقه طول می‌کشند: داستان و شخصیت‌ها شایسته چنین ستایش تصنعی نیستند. اگر به دنبال شاهکارهایی از تارانتینو هستید، به "Django Unchained" (2012) و "Pulp Fiction" (1994) یا حتی "Inglourious Basterds" (2009) و "Jackie Brown" (1997) نگاهی بیندازید. با این حال، فیلم به طرز عجیبی سرگرم‌کننده است، بازیگران خوب هستند (به ویژه کارادین) و تحلیل سوپرمن بیل بینش‌انگیز است. آموزش عروس با پای می به طور قابل‌توجهی بهترین بخش فیلم است. این فیلم 137 دقیقه طول می‌کشد و در کالیفرنیای جنوبی، پکن چین و مکزیک فیلم‌برداری شده است. نمره: B/B- (6.5/10) این فیلم به مراتب بهتر از قسمت اول است. "عروس" (اوما Thurman) به جستجوی انتقام از قاتل نامزد و فرزند نوزادش ادامه می‌دهد، اما برخلاف قسمت اول، با صحنه‌های بی‌پایان مبارزه گروهی مواجه نیستیم. این قسمت بسیار متمرکزتر و فردی‌تر است. درگیری او با "Sidewinder" (مایکل مدسن) قدرت او را آزمایش می‌کند و کنترل پانیک او را به طرز ترسناک و تنگی آزمایش می‌کند. سپس دارل هانا ("ال") که چشم‌پوشی دارد، احتمالاً بهترین عملکرد خود را در صفحه نمایش ارائه می‌دهد، در حالی که آن‌ها موفق می‌شوند یک موتورخانه را با استفاده از شمشیرهای سامورایی و وزن بدنشان ویران کنند. ما بیشتر درباره چگونگی یادگیری مهارت‌های نینجا او تحت سرپرستی "هتوری هانزو" (سانی چیبا) می‌آموزیم و همه این‌ها به یک پایانی عجیب و غریب با دشمنش، "بیل" (دیوید کارادین) که مرا به یاد روزهایش به عنوان "کرم‌خاکی" در "Kung Fu" می‌اندازد، منتهی می‌شود. این فیلم با صحنه‌های یک به یک، طنز، یک موسیقی متن خوب و برخی زیرمتن‌های تاریخی و فرهنگی جالبی که به مؤثرتر کردن فیلم کمک می‌کند، به سرعت پیش می‌رود. به نظر من، این بهترین نقشی است که اوما Thurman تا به حال بازی کرده و این قسمت دوم به او فرصت بیشتری برای درخشش به عنوان یک بازیگر می‌دهد. نوشتار چندان عالی نیست - به ویژه در انتها، اما این موضوع مهم نیست زیرا ماجراها، عمل و شخصیت‌های قوی این کمبود را جبران می‌کنند. فیلم مورد علاقه من از تارانتینو - به سادگی.