فیلم Michael 2011

این فیلم به سختی قابل توصیه است، اما واقعاً یک اثر باکیفیت به شمار می‌آید. موضوع کودک‌آزاری به طور طبیعی هرگز موضوعی نیست که افراد برای تماشای آن به سینما بروند. این واقعیتی است که به درستی ترس و انزجار را در بزرگسالان با تفکر منطقی ایجاد می‌کند. اما به سادگی پنهان شدن در زیر ماسک بی‌تفاوتی و نادیده گرفتن این مسئله هرگز راه درستی نیست....

این فیلم به سختی قابل توصیه است، اما واقعاً یک اثر باکیفیت به شمار می‌آید. موضوع کودک‌آزاری به طور طبیعی هرگز موضوعی نیست که افراد برای تماشای آن به سینما بروند. این واقعیتی است که به درستی ترس و انزجار را در بزرگسالان با تفکر منطقی ایجاد می‌کند. اما به سادگی پنهان شدن در زیر ماسک بی‌تفاوتی و نادیده گرفتن این مسئله هرگز راه درستی نیست. خوشبختانه برخی کارگردانان آماده‌اند تا این موضوع داغ را به دست بگیرند و فیلم‌هایی بسازند که هم دل را به درد آورند و هم تفکر برانگیزند. مارکوس شلینزر، کارگردان اتریشی، یکی از چنین فیلم‌هایی را تولید کرده است که برای اولین فیلم بلندش، جسورانه و شجاعانه به نظر می‌رسد. داستان به بررسی رابطه میان یک کودک‌آزار میانسال که توسط مایکل فویث بازی شده و پسربچه‌ای که او در یک اتاق زیرزمینی مخفی نگه می‌دارد، می‌پردازد. این کودک که توسط دیوید راوشنبرگر بازی شده، در اتاقی تاریک و مرطوب نگه‌داری نمی‌شود و به زنجیر کشیده نشده است. مایکل در ذهن خود، یک خانه محبت‌آمیز و سالم برای اسیرش فراهم کرده است. او به وضوح کودک را دوست دارد، با او تلویزیون تماشا می‌کند و برایش غذا می‌پزد و آن‌ها را با هم می‌خورند، گویی که یک زوج "عادی" هستند. این عادی بودن است که به شدت دلخراش است، جایی که در کنار این واقعیت که مایکل به عنوان یک مرد سخت‌کوش در روز به زندگی عادی خود ادامه می‌دهد، حس تماشاچی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. خوشبختانه و به درستی، جنبه‌های آزار جنسی به تصویر کشیده نمی‌شوند، زیرا هیچ‌کس نمی‌خواهد آن را ببیند. وحشت از پیامدها و پیش‌زمینه‌هایی ناشی می‌شود که ذهن ما را به سمت تصوراتی سوق می‌دهد. در طول فیلم، دوره‌های طولانی سکوت وجود دارد و دیالوگ‌ها به حداقل رسیده‌اند تا تماشاگران را ترغیب کنند تا درک کنند که در ذهن مایکل چه می‌گذرد. این قدرت فیلم شلینزر است؛ او قضاوت نمی‌کند و موعظه نمی‌کند، بلکه سناریویی را ارائه می‌دهد که در ظاهر برای افرادی که خارج از زیرزمین مایکل قرار دارند، عادی به نظر می‌رسد و همین مسأله دلخراش است. موجودات شیطانی در میان ما زندگی می‌کنند و این واقعیتی است! اما چرا هرگز متوجه آن‌ها نمی‌شویم؟ این نکته‌ای است که شلینزر به طور ظریف در فیلم خود به ما القا می‌کند. صحنه ساخت تختخواب دو طبقه هرگز به این اندازه ترسناک نبوده و ممکن است شما هم مانند من، هرگز نتوانید به آهنگ‌های بونی ام گوش دهید بدون اینکه ذهنتان به جاهای دیگری برود. این فیلم دشواری است، و باید هم چنین باشد، اما به‌طرز ماهرانه‌ای ساخته شده و دارای تمایلات بهره‌برداری نیست و توسط دو بازیگر اصلی به‌خوبی اجرا شده است. تنها به نامیدن آن به عنوان یک اثر بیمارگونه و نفرت‌انگیز، کم‌لطفی است؛ سازندگان این اثر بیشتر از این‌ها شایسته اعتبار هستند. این فیلم هوشمندانه و متعادل است و به خوبی واکنش تماشاگران را برمی‌انگیزد. 8 از 10.