بیوگرافی
آن فونتن (متولد لوکزامبورگ، ۱۹۵۹) فیلمساز و فیلمنامهنویسی است که پیشتر بازیگر بوده است. او در فرانسه زندگی و کار میکند.
با نام تولد فونتن سیبرتین-بلانک، خواهر بازیگر ژان-کریتیان سیبرتین-بلانک، او در کودکی به لیسبون رفت تا زندگی کند، جایی که پدرش، آنتوان سیبرتین-بلانک، استاد موسیقی و ارگنواز کلیسا بود. در...
آن فونتن (متولد لوکزامبورگ، ۱۹۵۹) فیلمساز و فیلمنامهنویسی است که پیشتر بازیگر بوده است. او در فرانسه زندگی و کار میکند.
با نام تولد فونتن سیبرتین-بلانک، خواهر بازیگر ژان-کریتیان سیبرتین-بلانک، او در کودکی به لیسبون رفت تا زندگی کند، جایی که پدرش، آنتوان سیبرتین-بلانک، استاد موسیقی و ارگنواز کلیسا بود. در نوجوانی به پاریس نقل مکان کرد و زیر نظر ژوزف روسیلو در رقص آموزش دید و در عین حال تحصیلات آکادمیک خود، از جمله فلسفه، را ادامه داد. همسر او فیلیپ کارکاسون، تهیهکننده فیلم، است و آنها یک پسر خوانده دارند که در ویتنام متولد شده است.
هنگامی که هنوز در حال رقص بود، روبر حسین او را برای بازی در نقش اِزمِرالدا در یک اجرای صحنهای ۱۹۸۰ از «گوژپشت نتردام» انتخاب کرد و در همین زمان شروع به استفاده از نام آن فونتن کرد. او به بازیگری ادامه داد و برای نقشهایش در کمدیهایی مانند Si ma gueule vous plaît... (۱۹۸۱) و P.R.O.F.S. (۱۹۸۵) شناخته شد. فرصتی برای دستیاری کارگردان با نسخهٔ صحنهای ۱۹۸۶ از رمان سِلین «سفر به انتهای شب» (Voyage au bout de la nuit) در تئاتر رنو-بارو بهدست آمد.
اولین پروژهٔ فونتن بهعنوان کارگردان تنها، «داستانهای عاشقانه معمولاً بد تمام میشوند... بهطور کلی» (Les histoires d'amour finissent mal... en général)، جایزهٔ ژان ویگو ۱۹۹۳ را کسب کرد. در ۱۹۹۵ او با برادرش در فیلمِ طنز «آگوستین» همکاری کرد. دو سال بعد، او «خشکشویی» (Nettoyage à Sec) را نوشت و کارگردانی کرد که موفقیتآمیز بود. این فیلم جایزهٔ بهترین فیلمنامه را در جشنوارهٔ فیلم ونیز ۱۹۹۷ برد و عموماً بهعنوان یک نقطهٔ عطف در مسیر تبدیل شدن فونتن به «یک چهرهٔ مهم در سینمای معاصر فرانسه» در نظر گرفته میشود.
در ۱۹۹۹ شخصیت آگوستین (با بازی ژان-کریتیان سیبرتین-بلانک) در فیلم فونتن «آگوستین، پادشاه کونگفو» (Augustin, Roi Du Kung-Fu) دوباره ظاهر شد. «چگونه پدرم را کشتم» (Comment j'ai tué mon père) در ۲۰۰۱ منتشر شد و «ناتالی...» در ۲۰۰۳ دنبال شد. فیلم ۲۰۰۵، «در دستان او» (Entre Ses Mains) بهطور گستردهای بهعنوان یک تریلر توصیف شده است: خود فونتن آن را یک «تریلر صمیمی» خوانده است. سومین فیلم دربارهٔ آگوستین، «شانس جدید» (همچنین با نام Oh La La) در ۲۰۰۶ منتشر شد. سپس «دختر موناکو» (La fille de Monaco) در ۲۰۰۸ و «کوکو قبل از شنل» (Coco avant Chanel)، زندگینامهٔ کوکو شنل، در ۲۰۰۹ آمد.
آثار فونتن بهراحتی قابل دستهبندی نیست، اگرچه عبارت «درام روانشناختی» اغلب بهکار میرود. او به یک روزنامهٔ بریتانیایی گفت: «سعی میکنم روی سوی کور شخصیتهایم کار کنم، به نوعی بهصورت فرویدی: پرسیدنِ ‹چه چیزهایی دربارهٔ خودشان هست که از آنها آگاه نیستند؟› من شیفتهٔ طنز سرنوشت هستم، وقتی چیزی از کنترل خارج میشود. همهٔ قصههای من در خود عنصری از بیرحمی دارند.»
توضیحات بالا از مقالهٔ ویکیپدیا Anne Fontaine (فیلمساز) گرفته شده است، تحت مجوز CC-BY-SA؛ فهرست کامل مشارکتکنندگان در ویکیپدیا موجود است.
نمایش بیشتر
