بیوگرافی
سیلوی تستود در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۷۱ در لیون به دنیا آمد. والدینش زمانی که دو ساله بود از هم جدا شدند. او نوجوانیاش را در محلهٔ کروآ-روس لیون گذراند و توسط مادرش که حسابدار بود بزرگ شد. در دبیرستان چینی یاد گرفت. از سنین بسیار کم به سینما علاقهمند شد...
سیلوی تستود در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۷۱ در لیون به دنیا آمد. والدینش زمانی که دو ساله بود از هم جدا شدند. او نوجوانیاش را در محلهٔ کروآ-روس لیون گذراند و توسط مادرش که حسابدار بود بزرگ شد. در دبیرستان چینی یاد گرفت. از سنین بسیار کم به سینما علاقهمند شد و دختر جوان بهویژه با نقش نوجوانِ دارای عقده که شارلوت گینزبور در L'Effrontée بازی کرده بود، همذاتپنداری میکرد. پس از انتقال به پاریس برای تحصیل تاریخ، زود وارد حرفهٔ بازیگری شد و با پیوستن به کلاس آزاد در Cours Florent و سپس کنسرواتوار، جایی که معلمانش ژاک لاسال و کاترین هیگل بودند، ادامه داد. اولین حضورش روی پردهٔ سینما در سال ۱۹۹۴ در Couples et amants بود.
او در دوران جوانی تصمیم گرفت بازیگر شود، پس از آنکه بازیگران را در فیلمها تحسین کرده بود. سپس در لیون نزد بازیگر و کارگردان کریستیان تاپونار درس بازیگری گرفت. در سال ۱۹۸۹ برای تحصیل تاریخ به پاریس رفت و همچنین در کلاسهای آزاد Cours Florent و سپس به مدت سه سال در کنسرواتوار ملی هنرهای دراماتیک زیر نظر ژاک لاسال و کاترین هیگل به فراگیری تئاتر پرداخت.
در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، او نخستین نقشهای کوتاهش را در سینما بهدست آورد و سپس در فیلمهای بلندتری مانند The Story of the Boy Who Wanted to Be Kissed اثر فیلیپ هارل (۱۹۹۴)، Le Plus Bel Age... اثر دیدیه اودپن (۱۹۹۵) و Love, etc. اثر ماریون ورنوکس (۱۹۹۶) بازی کرد.
در سال ۱۹۹۷، سیلوی تستود نخستین موفقیت بزرگ سینماییاش را در آلمان با فیلم Beyond Silence اثر کارولین لینک تجربه کرد؛ برای این فیلم او آلمانی، کلارینت و زبان اشاره را آموخت. او به عنوان بهترین بازیگر زن توسط جایزهٔ فیلم آلمان (معادل سزار برای بهترین بازیگر زن) تقدیر شد. در سال ۱۹۹۸، او اولین نقش بزرگش در سینمای فرانسه را ایفا کرد و با نقش بئا در Karnaval، نخستین فیلم بلند توماس وینسنت، در فرانسه موفقیت زیادی کسب کرد؛ برای این نقش نامزد دریافت سزار بهترین امید بازیگری زن شد و جایزهٔ مایکل سایمون را دریافت کرد. از آن پس مسیر حرفهای قابلتوجهی را آغاز کرد و تمایلش به سینمایAuteur (کارگردانمحور) را نشان داد.
در سال ۲۰۰۰، اجرای او در La Captive به کارگردانی شنتال آکرمن (اقتباسی از رمان La Prisonnière اثر مارسل پروست) باعث نامزدی او در مقام بهترین بازیگر زن در جوایز سینمایی اروپا شد. در سال ۲۰۰۱، او برای دومین نامزدیاش، سزار بهترین امید بازیگری زن را برای تفسیر قابلتوجهش از کریستین پپن، یکی از خواهران پپن، در Les Blessures assassines به کارگردانی ژان-پیر دنیس که بر پایهٔ یک خبر مربوط به سال ۱۹۳۳ ساخته شده بود، دریافت کرد.
نمایش بیشتر
