بیوگرافی
لارنس کر اولیویه، بارون اولیویه، عضو نشان شایستگی (OM) (۲۲ مهٔ ۱۹۰۷ – ۱۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۹) بازیگر و کارگردان انگلیسی بود که همراه با همعصرانش رالف ریچاردسون، پگی اشکرفت و جان گیلگود، بر صحنه تئاتر بریتانیا در میانهٔ قرن بیستم تسلط داشت. او در طول حرفهاش در فیلمها نیز کار...
لارنس کر اولیویه، بارون اولیویه، عضو نشان شایستگی (OM) (۲۲ مهٔ ۱۹۰۷ – ۱۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۹) بازیگر و کارگردان انگلیسی بود که همراه با همعصرانش رالف ریچاردسون، پگی اشکرفت و جان گیلگود، بر صحنه تئاتر بریتانیا در میانهٔ قرن بیستم تسلط داشت. او در طول حرفهاش در فیلمها نیز کار کرد و بیش از پنجاه نقش سینمایی را ایفا نمود. در اواخر دوران کاریاش در نقشهای تلویزیونی نیز موفقیت قابلتوجهی کسب کرد.
خانوادهٔ او هیچ پیوندی با تئاتر نداشتند، اما پدرش که کشیش بود تصمیم گرفت پسرش بازیگر شود. پس از حضور در یک مدرسهٔ نمایش در لندن، اولیویه هنر خود را در مجموعهای از کارهای بازیگری در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ آموخت. در سال ۱۹۳۰ او نخستین موفقیت مهمش در وست اند را با نمایش «زندگی خصوصی» اثر نوئل کوارد کسب کرد و در اولین فیلمش ظاهر شد. در سال ۱۹۳۵ در یک اجرای معروف از «رومئو و ژولیت» در کنار گیلگود و اشکرفت بازی کرد و تا پایان آن دهه به ستارهای معتبر تبدیل شده بود. در دههٔ ۱۹۴۰، اولیویه همراه با ریچاردسون و جان بّرِل همکارگردان اولد ویک بود و آن را به شرکتی بسیار معتبر تبدیل کرد. در آنجا نقشهای برجستهٔ او شامل ریچارد سوم شکسپیر و اودیپوس سوفوکل بود.
در دههٔ ۱۹۵۰ اولیویه بهصورت مستقل بازیگر-مدیر فعالیت میکرد، اما کار صحنهایاش در رکود بود تا اینکه در ۱۹۵۷ به گروه پیشروی English Stage Company پیوست تا نقش عنوانی را در نمایش «سرگرمکننده» بازی کند، نقشی که بعدها آن را در فیلم نیز ایفا کرد. از ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۳ او مدیر مؤسس تئاتر ملی بریتانیا بود و یک کمپانی ثابت را اداره کرد که بسیاری از ستارههای آینده را پرورش داد. نقشهای خودش در آنجا شامل نقش عنوانی در «اتللو» (۱۹۶۵) و شایلاک در «تاجر ونیزی» (۱۹۷۰) بود.
از میان فیلمهای اولیویه میتوان به «بلندیهای بادگیر» (۱۹۳۹)، «راسکین» (Rebecca) (۱۹۴۰) و یک trilogy از فیلمهای شکسپیر بهعنوان بازیگر-کارگردان اشاره کرد: «هنری پنجم» (۱۹۴۴)، «هملت» (۱۹۴۸) و «ریچارد سوم» (۱۹۵۵). فیلمهای بعدی او شامل «کفشهای ماهیگیر» (The Shoes of the Fisherman) (۱۹۶۸)، «شِلوث» (۱۹۷۲)، «ماراتون من» (Marathon Man) (۱۹۷۶) و «پسران از برزیل» (The Boys from Brazil) (۱۹۷۸) بود. حضورهای تلویزیونی او شامل اقتباسی از «ماه و شش پنس» (۱۹۶۰)، «سفری طولانی به درون شب» (۱۹۷۳)، «عشق در میان خرابهها» (۱۹۷۵)، «گربهای روی شیروانی داغ» (۱۹۷۶)، «بازدید دوبارهٔ برایدرسهد» (۱۹۸۱) و «شاه لیر» (۱۹۸۳) بود.
افتخارات اولیویه شامل شوالیهشدن (۱۹۴۷)، دریافت عنوان اشرافی مادامالعمر (۱۹۷۰) و نشان شایستگی (۱۹۸۱) بود. برای کارهای تصویری خود چهار جایزهٔ آکادمی، دو جایزهٔ بفتا، پنج جایزهٔ اِمی و سه جایزهٔ گلدن گلوب دریافت کرد. بزرگترین تالار تئاتر ملی به افتخار او نامگذاری شده و جوایز لارنس اولیویه که هر ساله توسط انجمن تئاتر لندن اهدا میشوند، یاد او را گرامی میدارند. او سه بار ازدواج کرد: با بازیگر جیل اِزموند از ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰، ویوین لی از ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰، و جوآن پلاورایت از ۱۹۶۱ تا زمان مرگش.
نمایش بیشتر
