فیلم هندی Oopiri 2016

بازسازی فیلم فرانسوی The Intouchables (۲۰۱۱) که در زادگاهش موفقیت بزرگی در گیشه بود، «توزها» فیلمی دلگرم‌کننده و مردمی است؛ دو صفتی که باعث می‌شوند از داستان قالبی آن—داستانی درباره شخصیت‌هایی با پیش‌زمینه‌های اجتماعی‌-اقتصادی متفاوت که از یکدیگر درس زندگی می‌آموزند—چندان ایراد نگیریم. کارگردان ومشی به ساختار اثر اصلی وفادار مانده و این موضوع به سود فیلم تمام شده؛ چون بیش از آنکه فیلم درباره...

بازسازی فیلم فرانسوی The Intouchables (۲۰۱۱) که در زادگاهش موفقیت بزرگی در گیشه بود، «توزها» فیلمی دلگرم‌کننده و مردمی است؛ دو صفتی که باعث می‌شوند از داستان قالبی آن—داستانی درباره شخصیت‌هایی با پیش‌زمینه‌های اجتماعی‌-اقتصادی متفاوت که از یکدیگر درس زندگی می‌آموزند—چندان ایراد نگیریم. کارگردان ومشی به ساختار اثر اصلی وفادار مانده و این موضوع به سود فیلم تمام شده؛ چون بیش از آنکه فیلم درباره داستان باشد، درباره شخصیت‌های اصلی‌اش است. در اینجا دو شخصیت اصلی سینو (کارثی)، خلافکاری جزئی که آزاد شده، و ویکرامادیتیا (ناگارجونا)، مردی با ثروتی آزاردهنده، هستند. ومشی در انتخاب بازیگران کلیدی درست عمل کرده است. کارثی بازیگری است که می‌تواند پرجنب‌وجوش، رک و چشم‌گشاد باشد و در عین حال دوست‌داشتنی بماند. شخصیت او حتی نسبت به کیرتی (تمانا، که نقش کوتاهش احتمالاً تنها شامل دو کلمه بوده: شیک بپوش) کمی شهوت‌پرست به‌نظر می‌رسد، ولی به‌خاطر بازی کارثی این جنبه معمولاً نادیده گرفته می‌شود. بازیگر به‌خوبی شگفتی و رنج درونی شخصیت را نیز منتقل می‌کند. سینو ممکن است از امتیازهای شغلی‌اش لذت ببرد، اما در عمق وجودش دلش خواهان عشق خانواده است. مادرش، کارمند راه‌آهن (جایاسودها) که نان‌آور خانواده است، به‌خاطر خلافکار شدن از او بیزار است و خواهر و برادرش نیز اصلاً برایش ارزشی قائل نیستند. رخدادهای مربوط به مشکلات این خانواده چیز تازه‌ای نیست، اما به‌عنوان درام کار می‌کند. در مقابل، شخصیت ویکرام تک‌بعدی است. او طوری نوشته شده که به‌طرز غیرمصدقانه‌ای قدیسانه به‌نظر می‌رسد، در حالی که خودِ معلولیت او به‌خودی‌خود باعث همدلی مخاطب می‌شود. حتی معشوقه سابقش (آنوشکا در نقش کوتاه) نیز از او با ستایش حرف می‌زند و در نتیجه لبه و تیزی خاصی در ویکرام دیده نمی‌شود. او حتی در بدترین لحظاتش به‌نظر عصبانی از وضعیتش نیست. ناگارجونا به‌خوبی جایگاه یک مرد ثروتمند را به نمایش می‌گذارد، اما در انتقال حس ناتوانی و تروماهای یک فرد دارای معلولیت چندان متقاعدکننده نیست. با این حال، حس رفاقت قوی بین کارثی و ناگارجونا باعث می‌شود که تماشاگران برای شخصیت‌هایشان دل بسوزانند. هرچند فیلم با موضوع معلولیت سروکار دارد، به ندرت زیاده‌ازحد احساساتی می‌شود. حتی یک شماره آیتم موسیقایی شبیه به قطعات شناخته‌شده نیز دارد. وقتی اوضاع احساسی می‌شود، همیشه چند دیالوگ طنزآمیز فاصله‌ای تا سبک‌کردن فضا وجود دارد. مثلاً صحنه‌ای که رفیق ویکرام، پراساد (پراکاش راج در نقشی ساخته‌شده برای او)، درباره گذشته ویکرام با سینو صحبت می‌کند، مثل خود سینو ما را غمگین می‌کند اما خیلی زود با افشای حقیقت درباره نقاشی‌ای که پراساد خریده، به خنده وامی‌دارد. در واقع بیش از احساسات، همین خنده‌ها هستند که فیلم را زنده نگه می‌دارند.