فیلم Ballada o soldate 1959

وقتی الیوشا جوان (ولادیمیر ایواشوف) جان به‌خطر می‌اندازد تا دو تانک دشمن نزدیک‌شونده را از بین ببرد، ژنرال همرزمش (نیکلای کریوچکوف) با افتخار پیشنهاد اعطای نشان رسمی شجاعت را مطرح می‌کند. اما او به‌جای آن التماس می‌کند که اجازه دهند به خانه برود و سقف مادرش را تعمیر کند. گردان قرار است کمی استراحت کند، پس به او مرخصی شش‌روزه می‌دهند تا به خانه رفته...

وقتی الیوشا جوان (ولادیمیر ایواشوف) جان به‌خطر می‌اندازد تا دو تانک دشمن نزدیک‌شونده را از بین ببرد، ژنرال همرزمش (نیکلای کریوچکوف) با افتخار پیشنهاد اعطای نشان رسمی شجاعت را مطرح می‌کند. اما او به‌جای آن التماس می‌کند که اجازه دهند به خانه برود و سقف مادرش را تعمیر کند. گردان قرار است کمی استراحت کند، پس به او مرخصی شش‌روزه می‌دهند تا به خانه رفته و برگردد. با چند قوطی گوشت کنسروی و پیامی از یکی از همرزمان برای معشوقه‌اش، راهی سفری در سرزمینی ویران‌شده توسط جنگ می‌شود که برای رسیدن به موقع مجبور است از ذکاوت و زیرکی‌اش استفاده کند. در مسیر، با شورایا (ژاننا پروخورنکو) آشنا می‌شود که او نیز از دست مهاجمان فرار می‌کند و پس از شروعی عصبی در واگن ریلی پر از کاه، این دو به هم نزدیک می‌شوند. سفرشان نه‌تنها خطرات سربازی در زمان جنگ را یادآور می‌شود، بلکه تأثیرات عمیق‌ترِ آن بر جمعیت غیرنظامی و نیازهای پایه‌ای—چه از نظر جسمی و چه عاطفی—را نیز نشان می‌دهد. الکساندر کوزنتسوف عملاً تنها بازیگر دیگری است که نقش تکرارشونده‌ای دارد؛ او نگهبان قطار است که از قوطی‌های گوشت بی‌نهایت هم بدش نمی‌آید، وگرنه بار داستان روی دو بازیگر است که قصه‌ای از تحمل و عشق را روایت می‌کنند که بسیار دلنشین است. وحشت‌های جنگ هرگز دور نیستند، اما بر قصه‌ای که در اصل درباره انسانیت، شرافت و خانواده در مواجهه با نااطمینانی و ترس است غلبه نمی‌کنند—ترکیبی سمی برای دو نوجوان که هنوز از سنِ بلوغ بیرون نیامده‌اند. ایواشوف در این فیلم می‌درخشد. معصومیت و درستیِ شخصیتِ او شاید برای اهداف تبلیغاتی طراحی شده باشد، اما خیلی زود از آن فراتر رفته و داستان مرد جوانی را نشان می‌دهد که می‌توانست به‌راحتی برای هر یک از متفقین در جنگ جهانی دوم مبارزه کند—و من فکر می‌کنم او این نقش را واقعاً صمیمی و قابل‌باور اجرا کرده است. در پایان نشانه‌ای از خطر هست و چون سفر او اغلب با واقع‌گرایی همراه است—که همیشه تصویری گل‌وبلبل از کلبه‌ها نیست—کل ماجرا به‌عنوان روایتی قابل‌باور از تأثیرِ درگیری و از همه مهم‌تر آنچه اساساً برایش می‌جنگیدند جلوه می‌کند. در نود دقیقه چیزهای زیادی جا داده شده، گهگاه طنزی هم دارد، و من از تماشای آن لذت بردم.