فیلم The Andromeda Strain 1971

داستانی ترسناک و گیرا که با واقعیت درآمیخته است. یک ماهواره از پروژه SCOOP در شهر صحرانشین پِدْمونت سقوط می‌کند؛ هدف این پروژه جست‌وجو در فضا برای یافتن میکروارگانیسم‌های بیگانه بود. پس از تصادف، همهٔ ساکنان پِدْمونت کشته می‌شوند، جز یک نوزاد و یک پیرمرد الکلی. بشریت در آستانهٔ نابودی است چون ویروس بیگانه‌ای نشت کرده و تیمی از دانشمندان گرد هم می‌آیند تا قبل از...

داستانی ترسناک و گیرا که با واقعیت درآمیخته است. یک ماهواره از پروژه SCOOP در شهر صحرانشین پِدْمونت سقوط می‌کند؛ هدف این پروژه جست‌وجو در فضا برای یافتن میکروارگانیسم‌های بیگانه بود. پس از تصادف، همهٔ ساکنان پِدْمونت کشته می‌شوند، جز یک نوزاد و یک پیرمرد الکلی. بشریت در آستانهٔ نابودی است چون ویروس بیگانه‌ای نشت کرده و تیمی از دانشمندان گرد هم می‌آیند تا قبل از آنکه زندگی انسان‌ها محو شود، ویروس را مهار و شناسايی کنند. برداشتی از رمان مایکل کرایتون، این فیلم درس استادانه‌ای در ساخت تعلیق است؛ ما همراه دانشمندان طی یک قصهٔ علمی-تخیلی ساختارمند حرکت می‌کنیم که کم‌کم به یک تعقیب و گریز زمانی بدل می‌شود. وجه تمایز The Andromeda Strain با آثار مشابه، برخورد دقیق و قابل‌باور با موضوع است: عمدتاً با دانشمندانی روبه‌رو هستیم که نه به دنبال قدرت‌های قهرمانانه، بلکه با دانشِ جمعی و عقلانیت سعی در نجات سیاره دارند. انتخاب بازیگرانی نسبتاً ناشناخته نیز ضربه‌ای استادانه بود — این انتخاب به باورپذیری داستان می‌افزاید و مخاطب را بیشتر درگیر درامِ در حال وقوع می‌کند. کارگردانی رابرت وایز برای پیش‌برد روایتی جدی حساب‌شده است، طراحی صحنهٔ مرکز تحقیقاتی زیرزمینی بسیار موفق است و بازیگران اجراهایی خونسرد و هوشمندانه ارائه می‌دهند. با این حال، نقطه‌ضعفی هست: پس از برتری دو سوم ابتدایی فیلم، ناامیدکننده است که پردهٔ پایانی بازگشتی به کلیشه‌ها دارد، چیزی که با آنچه بیننده تا آن لحظه تجربه کرده نامتناسب به نظر می‌رسد. منظور این نیست که سکانس پایانی ضعیف است — اتفاقات به‌خوبی برای ایجاد درام چیده شده‌اند — اما نسبت به ساختار پیشین کمی بیش از حد آراسته و درخشان جلوه می‌کنند. با وجود این کاستی، The Andromeda Strain فیلمی هوشمند، بالغ و آگاه است که به‌خوبی آزمون زمان را پس داده و همچنان اثری برجسته در سینمای علمی-تخیلی به شمار می‌آید. 8/10