فیلم Spider-Man: No Way Home 2021

زندگی پیتر پارکر (تام هالند) به‌خاطر دوگانگی هویتش به‌عنوان مرد عنکبوتی و فشارهای دوران دبیرستان پیچیده است. در «مرد عنکبوتی: راهی به خانه نیست» بهترین نیت‌های او اوضاع را بدتر می‌کنند. داستان از جایی آغاز می‌شود که «دور از خانه» تمام شده بود؛ هویّت مخفی پیتر توسط خبرنگار شایعه‌پراکنی، جی. جونا جیمسون، لو رفته و انبوه مردم، هلی‌کوپترها و معترضانی که هر حرکت او را دنبال...

زندگی پیتر پارکر (تام هالند) به‌خاطر دوگانگی هویتش به‌عنوان مرد عنکبوتی و فشارهای دوران دبیرستان پیچیده است. در «مرد عنکبوتی: راهی به خانه نیست» بهترین نیت‌های او اوضاع را بدتر می‌کنند. داستان از جایی آغاز می‌شود که «دور از خانه» تمام شده بود؛ هویّت مخفی پیتر توسط خبرنگار شایعه‌پراکنی، جی. جونا جیمسون، لو رفته و انبوه مردم، هلی‌کوپترها و معترضانی که هر حرکت او را دنبال می‌کنند و جلوی خانه‌اش اردو زده‌اند، زندگی‌اش را آشفته کرده‌اند. متهم شدن به قتل هم توجه مقامات را جلب کرده و بازگشت به مدرسه‌ای که همه هویتش را می‌دانند، او را دشوارتر می‌کند. برای فرار از نظارت دائمی، پیتر به دکتر استرنج مراجعه و از او می‌خواهد افسون کند تا دنیا فراموش کند پیتر پارکر همان مرد عنکبوتی است. استرنج می‌پذیرد اما پیتر در میانهٔ افسون درخواست استثناهایی می‌کند—از جمله نامزدش ام‌جی، خاله می و دوستش ند. در نتیجهٔ این تغییر، دریچه‌هایی از ابعاد دیگر باز می‌شوند و پیتر با ضدقهرمانانی روبه‌رو می‌شود که او را می‌شناسند؛ تا وقتی ماسک او برداشته می‌شود و آن‌ها دیگر نمی‌دانند این پیتر پارکر کیست. با ورود دشمنان بیشتر، پیتر از سرنوشت آن‌ها در بُعد طبیعی‌شان آگاه می‌شود و مصرّ است آن‌ها را نجات دهد و شانس دوم به‌شان بدهد؛ این در تضاد با نظر دکتر استرنج است که می‌گوید سرنوشت آن‌ها باید به همان شکل بازگردد. از اینجا فیلم به ترکیبی از طنز و تاریکی می‌گراید؛ پیتر با وجود نیت‌های خوب می‌بیند اوضاع از بد به بدتر می‌رود و باید برای باقی ماندن در مسیر درست و نجات روز بجنگد. فیلم پر از مهمانان-surprise، پیچ و خم‌ها و غافل‌گیری‌هایی است که نقد کردنش را دشوار می‌کند بی آن‌که چیزی لو برود، اما به‌طور قطع طرفداران از آن لذت خواهند برد. کارگردان جان واتس زمان کافی برای معرفی شخصیت‌ها و بستر داستان می‌گذارد و سپس وارد صحنه‌های اکشن می‌شود. اگرچه خدمت به طرفداران در فیلم چشمگیر است، هرگز احساس چاپلوسی نمی‌کند و به‌خوبی در قصه و جهان سینمایی مارول جای می‌گیرد و امکان‌های زیادی برای آینده باز می‌کند. دو صحنهٔ میان‌تیتراژ و پس از تیتراژ دارد که هر دو جذاب‌اند و نوید امکانات آیندهٔ دنیای سینمایی مارول را می‌دهند. ۴ از ۵ ستاره --- «مرد عنکبوتی: راهی به خانه نیست» یکی از تاریک‌ترین، غم‌انگیزترین و احساس‌برانگیزترین آثار دنیای سینمایی مارول است که فراتر از انتظارم ظاهر شد. با وجود نیمهٔ اولی تا حدی پرپیچ‌وخم و بعضاً با مشکلات ریتم و شوخی‌های نامناسب، جان واتس، کریس مک‌کنا و اریک سامرز این مسائل جزئی را با برخی از بهترین و خشن‌ترین سکانس‌های اکشن مرد عنکبوتی جبران می‌کنند. روایت نسبتاً منسجم فیلم تحولات شوکه‌کننده‌ای دارد و زمان کافی برای پرداختن به شخصیت‌های شرور فراهم شده تا اثر حقیقی روی قوس دراماتیک پیتر پارکر بگذارند. بازی‌ها فوق‌العاده‌اند، به‌ویژه تام هالند، زندیا و ویلم دفو. آهنگ احترام‌گذار و نوستالژیک به میراث مرد عنکبوتی، فیلمی است که طرفداران بارها تماشا خواهند کرد و همچنان می‌خندند و گریه می‌کنند. تجربه سینمایی به‌یادماندنی و احساس‌برانگیزی است. رتبه: A --- این فیلم پُر از سرگرمی محبوب مردمی، خلاقیت‌های دیوانه‌وار و لحظات باشکوه است. بعد از دیدن چهار بار (به‌زودی پنجمین بار)، نظریه‌ام این است که تام هالند، زندیا و جیکوب—بخصوص تام هالند—استعداد خام و تأثیرگذاری فوق‌العاده‌ای دارند. نمایشِ جنبه‌های شهرت معاصر در آغاز فیلم بسیار هوشمندانه درآمده و کیفیت جلوه‌های ویژه و سطح کلی دستاورد سینمایی فیلم تحسین‌برانگیز است؛ این در کنار تلاش تمام عوامل در دوران پاندمی، شایسته ستایش است. خلاصه: اگر از طرفداران قدیمی شخصیت هستید، دستمال کافی همراه ببرید؛ نیمه‌ای برای خنده‌ها و نیمه‌ای برای صحنه‌های احساسی عمیق. تا آخر فیلم بمانید؛ دو صحنهٔ تیزر در پایان منتظرند که بینش‌های هیجان‌انگیزی از آیندهٔ دنیای سینمایی مارول می‌دهند. در مجموع، فیلم فراتر از انتظارها بود و نمرهٔ من: 25/10 (حس تحسین شدید و هیجان زیاد). --- فیلم نقص‌هایی دارد اما در کلیت همان چیزی است که وعده‌اش داده شده. «راهی به خانه نیست» جشنواره‌ای نوستالژیک است که از انتظارها فراتر می‌رود و جمع‌بندی مناسب و رضایت‌بخشی برای سه‌گانهٔ تام هالند محسوب می‌شود. --- مدت‌ها منتظر و پر از شایعات، «مرد عنکبوتی: راهی به خانه نیست» انتظارات را برآورده کرده و حتی فراتر رفته است. معرفی شخصیت‌هایی که زمانی فکر می‌کردیم از دنیای مارول جدا شده‌اند، هم شوکه‌کننده و هم در نهایت منطقی بود. انبوه ایستر اِگ‌ها تماشای فیلم را برای طرفدارن مرد عنکبوتی لذت‌بخش می‌کند اما ممکن است بینندگان معمولی و کسانی که با دنیای مارول آشنا نیستند را از فیلم دور کند. داستان فشرده است اما این فشردگی به‌نفع فیلم است و با کمدی و سبکی مناسب همراه شده است. کارگردان سفری احساسی با پستی و بلندی‌های زیاد خلق کرده که در پایان حس بزرگی و شگفتی به‌جا می‌گذارد. در مجموع، «راهی به خانه نیست» بهشتی برای طرفداران مارول است اما ممکن است تجربهٔ مارول برای بینندگانِ کم‌اطلاع را تحت‌تأثیر قرار دهد. این فیلم مستقل نیست؛ برای برخی فوق‌العاده است، برای بسیاری از تازه‌واردان مناسب نیست. با احتساب موسیقی متن، نمره: 4.5 از 5 --- با قدرت بزرگ، مسئولیت بزرگ می‌آید! بهترین فیلم مرد عنکبوتی‌ای که تا به حال دیده‌ام. هنگام تماشا در سالن سینما واقعاً مو بر تنم سیخ شد؛ هیجان و فریادها حالتی استادیومی داشت—همه‌چیز به روش خودش شگفت‌انگیز است. یک خدمت کامل به طرفداران. --- عالی! خیلی دوستش داشتم! به شما توصیه می‌کنم قبل از تماشا نقدها را نخوانید—من نخواندم و خوشحالم که نخواندم! فیلم از هر لحاظ فراتر از انتظارم بود؛ حتی می‌توانم بگویم از «انتقامجویان: پایان‌بازی» هم برای من جذاب‌تر است. این یک فیلم ابرقهرمانی سطح بالا است و یکی از فیلم‌هایی است که بیشترین لذت مداوم را برایم داشته است. بازیگران همگی عالی‌اند؛ دیدن تام هالند، اندرو گارفیلد و توبی مگوایر کنار هم فوق‌العاده است و حضورِ آن‌ها به‌طرز طبیعی و بدون تحمیل در فیلم جا افتاده است. طنز بین این سه نفر فوق‌العاده است و کل فیلم زمانی‌که قصد خنداندن دارد، موفق است. زندیا، بندیکت کامبربچ، جیکوب باتالون (بهترین عملکردش در این سه‌گانه)، جان فاورو و ماریزا تومی هم مؤثرند. جیمی فاکس، آلفرد مولینا و خصوصاً ویلم دفو نقش‌هایشان را دوباره به‌خوبی ایفا می‌کنند. پلات خوب است و نیازی به تغییر نمی‌بینم؛ ریتم عالی، موسیقی قوی و توزیع مناسب زمان برای همهٔ شخصیت‌ها فیلم را قوی کرده است. فیلم هم‌زمان خنده‌دار و احساسی است. حتماً دوباره تماشا می‌کنم و به دیگران هم توصیه می‌کنم. --- این دقیقاً همان فیلم مارولی است که بدون اینکه یک فیلم انتقامجویان باشد، کامل از کار درآمده. همهٔ چیزهایی را که ساخته شده پرداخت می‌کند، نواقص قبلی را اصلاح می‌کند و شخصیت مرد عنکبوتی را به‌درستی نشان می‌دهد. در عین حال موقعیت‌هایی برای آینده می‌سازد تا در قسمت‌های بعدی تازگی داشته باشد. کاملاً دوستش داشتم. --- اضافهٔ خوبی به فرنچایز مرد عنکبوتی و نوعی بازتنظیم. دیدن قدیمی‌ها مثل مگوایر و گارفیلد و دشمنانشان جذاب است و حضورشان آن‌قدرها هم تحمیل‌شده به‌نظر نمی‌رسد. رابطهٔ تام هالند و زندیا بهتر از «Homecoming» و حتی «Far From Home» کار شده است. دیدن ادامهٔ سری پس از این فیلم جالب خواهد بود. نمره: 4.0/5 --- این نسخه هم باز هم مرد عنکبوتی‌ای برای بچه‌هاست که برای من کمی ناامیدکننده است. دوست داشتم پیتر پارکر/مرد عنکبوتی رفتاری شبیه یک ابرقهرمان بالغ داشته باشد، نه این نوجوان ساده‌ای که فکر می‌کند از بزرگ‌ترها بهتر می‌داند و دائم کارها را گند می‌زند. همچنین از اینکه داستان با متهم شدن مرد عنکبوتی از همان ابتدا آغاز می‌شود، چندان خوشم نیامد—اگرچه این با کمیک‌های اصلی همخوانی دارد. جلوه‌های ویژه خوب و جذاب‌اند، به‌ویژه بخش‌هایی در فضای عجیب که دکتر استرنج و مرد عنکبوتی با هم درگیر می‌شوند؛ متأسفانه بقیهٔ فیلم تا حد زیادی توسط رفتار کودکانه و احمقانهٔ پیتر پایین کشیده شده است. پافشاری او برای تغییر افسون و نخواستن بازگرداندن مجرمان به ابعاد‌شان چون می‌ترسد آن‌ها کشته شوند، کلیشه‌ای و ظاهراً برانگیزانندهٔ احساسات ارزان است. در پایان، بله، پیتر اشتباه کرد و آدم‌های اشتباهی به خاطر تصمیم او جان خود را از دست دادند. مزاحمت مستمر شخصیت جونا جیمسون و خبرسازی‌هایش هم آزاردهنده بود. واقعاً جای تأسف دارد؛ با وجود اینکه در فیلم قبلی پیتر نوجوان و نابالغ بود، انتظار می‌رفت این بار پیشرفت شخصیتی نشان داده شود، اما به‌جای آن کودکانه‌گی و شوخی‌های بچه‌گانه بیشتر شده‌اند. با فیلمنامه‌ای هوشمندانه‌تر، این فیلم می‌توانست عالی شود؛ اکنون تنها با جلوه‌های ویژه و حضور دکتر استرنج، به فیلمی تقریباً قابل تماشا تبدیل شده است. --- این فیلم از ابتدا تا انتها شما را همراه می‌کند؛ هیچ لحظهٔ کسل‌کننده‌ای ندارد و تولد یک مرد عنکبوتی جدید را واقعاً می‌بینیم. برای طرفداران ابرقهرمانی و دنیای سینمایی مارول، دیدنش ضروری است و دریچهٔ مولتی‌ورس را کاملاً می‌گشاید. اضافهٔ خوشایندی به فاز چهارم مارول. حکم: عالی. --- دوستش داشتم. --- یکی از بهترین آثار مارول! تماشای «راهی به خانه نیست» حسِ در آغوش گرفتنِ کودکی و بزرگسالی مرا داشت. نوستالژی به‌خوبی با پیشرفت شخصیتِ تام هالند در نقش مرد عنکبوتی ترکیب شده و به اندرو گارفیلد هم پایانی شایسته داده شده است. جلوه‌ها، اکشن و طنز فیلم همگی فیلمی صمیمی و تمرکز بر پردازشِ از دست‌دادن و سوگواری را تقویت می‌کنند. --- «مرد عنکبوتی: راهی به خانه نیست» مثل سنجابی است که گاهی اوقات مغزی پیدا می‌کند—اما در واقع آن مغزها را از انبار سنجابی دیگر سرقت می‌کند. وزنِ حضور بزرگانی مثل ویلم دفو، آلفرد مولینا و جیمی فاکس می‌تواند هر فیلم دیگری را نجات دهد؛ مشکل اینجاست که این فیلم به‌خودی‌خود آن‌قدر مایه ندارد و بیشتر شبیه قطعاتی از فیلم‌های قبلی است که کنار هم چسبانده شده‌اند. اگر می‌خواهم دفو را به‌عنوان گرین گابلین ببینم، چرا مستقیماً سراغ فیلم ۲۰۰۲ نروم؟ اگر دلم برای داک آک تنگ شده، چرا «مرد عنکبوتی 2» را که بهترینِ آن‌ها بود بازنمی‌بینم؟ وقتی مولینا می‌رسد، آمدنش مثل فرشته نجات است؛ اما لبهٔ شخصیت داک آک در این نسخه تضعیف شده—چون بازوهای مکانیکی کاملاً با CGI ساخته شده‌اند و بازیگر هم «دی‌اِیج» شده که گاهی اثر نامطلوبی دارد. با همهٔ این‌ها، حضور بازیگران قدیمی لذت‌بخش است، اما نوستالژی که در فیلم به‌کار رفته بیشتر یادآور برتری آثار قبلی است تا ایجاد یک اثر مستقل قوی. صادقانه بگویم، «راهی به خانه نیست» دلیلی برای وجود خود ندارد. --- «مرد عنکبوتی: راهی به خانه نیست» یکی از بهترین فیلم‌هایی است که تاکنون ساخته شده. نوستالژی را به‌خوبی به‌کار می‌گیرد—نه به‌صورت مخرب، بلکه در جهت تحقق رویاهای کودکی و فراتر رفتن از انتظارها—و در عین حال برای کسانی که هرگز فیلم‌های قبلی مرد عنکبوتی را ندیده‌اند، فیلمی مستقل و خوب ارائه می‌دهد. هیجان واقعی است؛ حتماً این فیلم را ببینید!