فیلم Halloween 5: The Revenge of Michael Myers 1989

«باید کمکم کنی، جِیمی. باید کمکم کنی او را پیدا کنم. هر دوی ما می‌دانیم او زنده است.» هالووین ۵: بازگشت مایکل مایرز از جایی که قسمت چهارم تمام شده بود ادامه می‌دهد—و البته مایکل مرده نیست! او به هَدونفیلد بازگشته تا بالاخره خواهرزاده‌اش جِیمی (دنیل هریس) را بکشد؛ دختری که به‌خاطر تروما توان صحبت را از دست داده و حالا با دایی دیوانه‌اش پیوند روانی...

«باید کمکم کنی، جِیمی. باید کمکم کنی او را پیدا کنم. هر دوی ما می‌دانیم او زنده است.» هالووین ۵: بازگشت مایکل مایرز از جایی که قسمت چهارم تمام شده بود ادامه می‌دهد—و البته مایکل مرده نیست! او به هَدونفیلد بازگشته تا بالاخره خواهرزاده‌اش جِیمی (دنیل هریس) را بکشد؛ دختری که به‌خاطر تروما توان صحبت را از دست داده و حالا با دایی دیوانه‌اش پیوند روانی پیدا کرده است. دکتر لومیس (دونالد پلیزنس) بار دیگر حضور دارد تا با هشدارهای مبهم و رفتارهای عصبانی‌اش ظاهر شود و هر کسی که در مسیر مایرز قرار بگیرد محکوم است. آغاز فیلم نویدبخش است و ردپایی از فرانکنشتاین (۱۹۳۱) به چشم می‌خورد، طوری که امید می‌دهد شاید با دنباله‌ای صرفاً تجاری روبه‌رو نباشیم. متأسفانه این نوید پوچ از آب درمی‌آید و نشان می‌دهد نویسنده‌ها ایده‌ای برای پیش‌برد نداشته‌اند؛ فیلم از نظر القای ترس و داشتن جرقه‌ای روایی که بتواند سکانس‌های تعلیق‌آمیز را روشن کند، فقیر است. دنیل هریس دوباره درخشان است و پلیزنس مانند همیشه خوش‌اجر و اغراق‌آمیز بازی می‌کند. یک سکانس نسبتا طولانی در یک طویله طرفداران سری را خوشحال می‌کند. برای طرفداران ژانر اسلشر فیلم تا حدودی سرگرم‌کننده است، اما در نهایت کم‌تخیل و نقطه‌ضعفی در کارنامه مجموعه هالووین محسوب می‌شود. امتیاز: ۵/۱۰ همیشه جذاب است وقتی یک فیلم اسلشر قهرمان قسمت قبلی مجموعه را بیشتر از صرفاً یک سکانس افتتاحیه حفظ می‌کند؛ شاید به این دلیل که به‌ندرت چنین اتفاقی می‌افتد. هالووین ۵ این نکته را دارد، و علاوه بر آن تا حدی همان فرمولِ «مرد شکست‌ناپذیر چند نفر را به‌خاطر لذت شما تیغ می‌زند» را هم ارائه می‌دهد که برایم دلپذیر است، اما فراتر از این نکات، چیز زیادی درباره بازگشت مایکل مایرز خوب نیست. البته این فیلم به من چیزهای کاملاً اشتباهی درباره حرف þ یاد داد، که خب... همان هم هست. امتیاز نهایی: ★★½ — نکات زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما در کل موفق نبود. مایکل مایرز در هالووین به کودکانِ شیرینی‌گیری حمله می‌کند مایکل مایرز از سقوطش در چاه معدن در فیلم قبلی جان سالم به در می‌برد و یک سال را همراه با یک گوشه‌نشین می‌گذراند، سپس به شهر زادگاهش در ایالت ایلینوی بازمی‌گردد تا در هالووین به خواهرزاده‌اش و هر کودکی که مزاحمش شود حمله کند. همان‌طور که همیشه است، دکتر لومیس (دونالد پلیزنس) در تعقیب اوست. هالووین ۵: انتقام مایکل مایرز (۱۹۸۹) تا این نقطه بهترین حس و حال هالووین را در چارچوب داستان مایکل مایرز ارائه می‌دهد و بخش قابل‌توجهی از زمان فیلم صرف نمایش شیطنت‌ها و بازیگوشی‌های کودکانِ شیرینی‌گیر می‌شود که تماشای آن سرگرم‌کننده است. گرچه این فیلم به‌خوبی قسمت قبلی نیست، اما تا حد زیادی با نسخهٔ اصلی ۱۹۷۸ برابری می‌کند و من شخصاً آن را ترجیح می‌دهم، هرچند کمتر «کلاسیک» یا هنری و بیشتر صریح و مستقیم است. یادتان هست سکانس معروف کمد در نسخهٔ اصلی؟ این فیلم هم سکانسی تأثیرگذار حوالی یک شوتِ لباس و جِیمی لاید دارد که فرق چندانی با آن ندارد. الی کورنل همچنان از قسمت قبلی بازمی‌گردد و در نقش ریچل حضور دارد، اما قهرمان اصلی (به‌غیر از جِیمی) وندی فاکس‌وُرت با بازی کاریزماتیک و موهای سیاهش در نقش تینا است، و تامارا گلین به‌عنوان سامانتا پشتیبانی می‌کند. شخصیت‌هایی شبیه به فونزی و دوستش هم حضور دارند. این اولین فیلم سری است که مقداری فضای نمایشی و حال‌وهوای کمیک‌بوکی به کار اضافه می‌کند، مشابه آنچه در مجموعه جمعهٔ سیزدهم از قسمت سوم به بعد دیده شد. طنز فیلم به خاطر دو معاون احمق و فضای کمیک‌بوکی به سبب مرد مرموزِ سیاه‌پوش و پیچش پایانی است که قرار بود مقدمه‌ای برای هالووین ۶: نفرین مایکل مایرز باشد. درست مثل جمعهٔ سیزدهم قسمت سوم، اینجا هم یک سکانس طولانی در طویله‌ای شبیه به طویلهٔ آن فیلم وجود دارد. مثل هالووین ۴، فیلم در اطراف منطقهٔ بزرگ سالت‌لیک‌سیتی، یوتا فیلم‌برداری شده است. نمره: B