فیلم The Jackal 1997

«The Jackal» که در سال ۱۹۹۷ به کارگردانی مایکل کَتون-جونز اکران شد، یک تریلر جنایی بین‌المللی است. داستان دربارهٔ مأموریتی مشترک اف‌بی‌آی و ام‌وی‌دی به رهبری سیدنی پواتیه و دایان ونورا است که برای جلوگیری از اقدام یک قاتل حرفه‌ای و استاد جعل هویت به نام «جَکال» (بروس ویلیس)، از یک مبارز زندانی IRA (ریچارد گیر) کمک می‌گیرند. فیلم تا حدی بازسازی آزادِ فیلم «The...

«The Jackal» که در سال ۱۹۹۷ به کارگردانی مایکل کَتون-جونز اکران شد، یک تریلر جنایی بین‌المللی است. داستان دربارهٔ مأموریتی مشترک اف‌بی‌آی و ام‌وی‌دی به رهبری سیدنی پواتیه و دایان ونورا است که برای جلوگیری از اقدام یک قاتل حرفه‌ای و استاد جعل هویت به نام «جَکال» (بروس ویلیس)، از یک مبارز زندانی IRA (ریچارد گیر) کمک می‌گیرند. فیلم تا حدی بازسازی آزادِ فیلم «The Day of the Jackal» (۱۹۷۳) است که خود بر پایهٔ رمان فریدریک فورسایت ساخته شده بود. پردهٔ اول فیلم نسبتاً پیچیده و جهان‌گرد است و از مسکو به هلسینکی، کانادا و آمریکا می‌رود، ولی پس از آن فیلم مسیرش را پیدا می‌کند و به یک اکشن سیاسی سرگرم‌کننده بدل می‌شود که گرایشی مشابهِ فیلم «The Saint» با بازی ویل کِیلمِر دارد. هر دو اثر در همان سال و با بودجه‌ای نزدیک به ۶۰ میلیون دلار ساخته شدند، ضدقهرمانانی با توانایی جعل هویت دارند و نام‌شان از همان شخصیت گرفته شده است. اگرچه هر دو فیلم در آمریکای شمالی حدود ۵۵–۶۰ میلیون دلار فروختند، «The Jackal» در سطح جهانی موفق‌تر بود و تقریباً ۱۶۰ میلیون دلار فروش داشت. به‌نظر نگارنده، «The Jackal» از نظر سرگرم‌کنندگی کلی فیلم برتری است. منتقدان اغلب به دو دلیل از فیلم ایراد می‌گیرند: ۱) فاصله‌گیری زیاد از نسخهٔ اصلی و ۲) وجود لحظاتی که به‌نظر بی‌منطق می‌آیند. از طرفی این فیلم عملاً برای ایستادن به‌عنوان یک اثر مستقل در سینمای اواخر دههٔ نود ساخته شده و از طرف دیگر، بسیاری از نقطه‌نظرهای ظاهراً نامعقول با دقت به جزئیات قابل توضیح‌اند. نمونه‌ای از انتقادات را راجر ایبرت مطرح کرد که ورود «جکال» به خاک آمریکا از طریق خرید یک یات و شرکت در مسابقهٔ قایق‌رانی را مسخره دانست؛ اما نکته‌ای را نادیده گرفت: «جکال» قرار بود یک مسلسل بزرگِ دیجیتالی و پایهٔ سنگینِ آن را قاچاق کند — همین دلیل انتخاب یات و استفاده از جمعیت قایق‌ها به‌عنوان پوشش منطقی می‌نماید. یکی از نکاتِ قوت فیلم، بازی جمعی بازیگران است. سیدنی پواتیه در هنگام فیلم‌برداری ۶۹ سال داشت و چهره‌ای بسیار باوقار نشان می‌دهد؛ این فیلم آخرین اکران سینمایی او بود. جک بلک در نقشی حاشیه‌ای و مناسب ظاهر می‌شود. اما نمایشِ ریچارد گیر و به‌ویژه بروس ویلیس هستند که چشمگیرند: ویلیس در نقشی نسبتاً متضاد با شخصیتِ آرام و خوش‌برخورد معمولش ظاهر می‌شود؛ «جکال» شخصیتی سرد، بی‌رحم، محاسبه‌گر، زیرک و در عین حال جذاب و روان‌رنجور است — یک روان‌آزارِ دوست‌داشتنی. امتیاز موسیقی فیلم که توسط کارتر بورول ساخته شده و با یک ساندترک آلترناتیو راک تند ترکیب شده است، از دیگر نقاط مثبت است؛ در میان قطعات، آثاری از Massive Attack مثل «Superpredators» و «Dissolved Girl» شنیده می‌شود. فیلم حدود دو ساعت و چهار دقیقه طول دارد و در لوکیشن‌هایی مانند مسکو، فنلاند، مونترال، لندن، کارولیناها، ویرجینیا و شیکاگو فیلم‌برداری شده است. فیلم‌نامه از چاک پفرر (Chuck Pfarrer) است. نمرهٔ کلیِ این نگاه: B- / C+. دیدگاه‌های دیگر: برخی بیننده‌ها با این‌که فیلم را عالی نمی‌دانند، آن را چندباره دیده و تا حدی سرگرم‌کننده می‌یابند — شنیدن لهجهٔ ایرلندیِ ریچارد گیر و تغییرات متعدد موی بروس ویلیس برای بعضی خنده‌دار است، اما فیلم همچنان تماشایی است. نقدی که به نگارشِ نقشِ «جکال» وارد شده این است که رفتار او در تعقیب ایزابلّا در میانهٔ برنامه‌ریزی برای ترور، بن‌مایه‌ای انتقامجویانه و نامتجانس دارد؛ خطی که دربارهٔ ناتوانی دکلان در حفاظت از زنانش می‌گوید نیز عملاً هدف اصلی را لو می‌دهد — این موارد احتمالاً ناشی از نگارش تنبلِ فیلمنامه‌اند. با این حال، نماهای هواییِ چشمگیر (در روزهایی که از هلی‌کوپتر برای این منظور استفاده می‌شد نه پهپاد) و کارگردانیِ مایکل کَتون-جونز قابل‌قبول است. از منظر جمع‌بندی: فیلمی کتابی-محور و آشنا در ژانر تریلر که از کلیشه‌های شناخته‌شده بهره می‌برد، گروه بازیگران خوب و صحنه‌های اکشن قابل‌قبولی دارد و برای حدود دو ساعت، سرگرمیِ محکمی از سینمای دههٔ نود ارائه می‌دهد. برخی نمره‌گذاری‌ها: 3.0/5.